Σκανδαλολογία, ψεύτικα δίπολα, αγωνία για το κράτος και τους θεσμούς του – για να μην ξεφτιλιστούν τελείως στα μάτια του λαού – και ένας …«μουντζούρης» που πάει κι έρχεται, για το ποιος μπορεί να εξασφαλίσει τη «σταθερότητα» και τους «εθνικούς στόχους» και ποιος τα υπονομεύει… Τέτοια μορφή παίρνουν σε αυτή τη φάση οι διεργασίες στο αστικό πολιτικό σύστημα, με τις εξελίξεις να καθορίζονται από την πορεία κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου, τις συνέπειες που έχει για την ευρωπαϊκή και την ελληνική οικονομία, αλλά και τα σπασμένα που φορτώνει στον λαό ο πόλεμος και η βαθιά εμπλοκή της χώρας μας σ’ αυτόν.
Εξελίξεις που βάζουν διαρκώς νέα διλήμματα στην αστική τάξη, ενεργοποιούν ανησυχίες, βαθαίνουν ανταγωνισμούς και αντιθέσεις, που δεν θα μπορούσαν παρά να εκφράζονται και στο πολιτικό της σύστημα.
* * *
Το ζήτημα της «σταθερότητας» είναι το ιερό δισκοπότηρο για όλες τις αστικές δυνάμεις και τα κόμματα, ενιαιοποιεί την ανησυχία τους για τις εξελίξεις. Σταθερότητα στην οικονομία, στο πολιτικό σύστημα, στις διεθνείς συμμαχίες… «Η κυβέρνηση μπορεί να εγγυηθεί τη σταθερή πορεία του τόπου», λένε τα προπαγανδιστικά επιτελεία του Μαξίμου, «τα σκάνδαλα υπονομεύουν τους εθνικούς στόχους και τη συνοχή» απαντά η βολική αντιπολίτευση της σοσιαλδημοκρατίας. «Πρέπει να επιστρέψει η κανονικότητα και η σταθερότητα», συμπληρώνουν οι παλιοί «σωτήρες» που προβάρουν ξανά κουστούμια.
Αυτή τη «σταθερότητα» πληρώνει πανάκριβα ο λαός, με την πολεμική εμπλοκή που προωθούν όλοι μαζί, τις πολεμικές ανατιμήσεις που έχει τη σφραγίδα της, τους αντεργατικούς – αντιλαϊκούς νόμους που ψηφίζονται σωρηδόν, με το βλέμμα στραμμένο και στη στήριξη της πολεμικής οικονομίας. Τη «συνοχή» του συστήματος φορτώνεται στις πλάτες του με θυσίες για να στηρίζονται τα κέρδη και οι πόλεμοι των επιχειρηματικών ομίλων. Την «κανονικότητα» της εκμετάλλευσης υπερασπίζονται τα κόμματα της αστικής τάξης.
Για την ίδια «συνοχή» αμολάνε στο εργατικό κίνημα τα συνδικαλιστικά τους στελέχη, τους εργατοπατέρες που ειδικεύονται στο παζάρεμα με την εργοδοσία και το κράτος της, για τη χειραγώγηση και την ενσωμάτωση των λαϊκών αντιδράσεων. Αυτό αποκαλύφθηκε με τον πιο χειροπιαστό τρόπο στο συνέδριο της ΓΣΕΕ, εκεί που πήγαν περίπατο οι «αγεφύρωτες» αντιθέσεις και η ΝΔ μαζί με το ΠΑΣΟΚ στήριξαν από κοινού ξανά τον ελεγχόμενο εκατομμυριούχο πρόεδρο. Λίγο πριν, όλοι μαζί είχαν επικυρώσει την άθλια συμφωνία με τον ΣΕΒ και την κυβέρνηση για να μπει ταφόπλακα στις Συλλογικές Συμβάσεις.
Ετσι εξασφαλίζεται η περιβόητη «σταθερότητα», σε συνθήκες που τα γεράκια του πολέμου ορμάνε στην εργατική τάξη. Ακόμα πιο πρόσφατο παράδειγμα, το συνέδριο της Ομοσπονδίας Μετάλλου, σε έναν από τους πιο κρίσιμους και δυναμικούς κλάδους της οικονομίας, με εργοδοσία που δραστηριοποιείται στην πολεμική οικονομία και έχει επιβάλει δια ροπάλου το δόγμα τα κεφάλια μέσα στους χώρους δουλειάς. Στις εργασίες του συνεδρίου, η παρέμβασή της υπέρ του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού εκφράστηκε και με πολλούς φανερούς και κρυφούς τρόπους και γι’ αυτό αποκτάει ακόμα μεγαλύτερη σημασία για τους εργαζόμενους η πρωτιά της ΔΑΣ.
* * *
Από πού προκύπτει η ρευστότητα που τους ανησυχεί, ανεξάρτητα από το πώς προσπαθεί ο καθένας να την αξιοποιήσει για να εμφανίζεται ως η πιο αξιόπιστη λύση για τα συμφέροντα της αστικής τάξης, στην κούρσα της κυβερνητικής εναλλαγής; Μπορεί τα «οράματα» του κεφαλαίου να είναι δεδομένα, π.χ. για την Ελλάδα – κόμβο Ενέργειας, για τον ενισχυμένο ΝΑΤΟικό ρόλο στην περιοχή κ.τ.λ., όμως πάντα τέτοια σχέδια ενεργοποιούν «αντισχέδια» και οξύνουν ανταγωνισμούς, ανοίγουν «ορέξεις» και σε αντίπαλα κέντρα.
Μπορεί για παράδειγμα να φουσκώνουν σαν τα «παγόνια» από «εθνική υπερηφάνεια» και να υπερασπίζονται τον αναβαθμισμένο ρόλο που παίζει η Ελλάδα στην «ενεργειακή διαφοροποίηση» της Ευρώπης και την απεξάρτηση από τη Ρωσία, για τα mega deals και τα «παρελκόμενα» του Κάθετου Διαδρόμου κ.ο.κ., αλλά την ίδια στιγμή είναι αναγκασμένοι να κοιτάζουν και …προς τα πίσω, για τους λάκκους που ανοίγονται, τη μουρμούρα «φίλων» και συμμάχων από τη στοίχιση με το αμερικάνικο σχέδιο στην περιοχή που «στριμώχνει την Ευρώπη».
Μπορεί να διαφημίζουν τα εξοπλιστικά προγράμματα – μαμούθ και την πρόσβαση στα «πολεμικά ταμεία», όμως εκεί που ρέει το χρήμα, εκεί που κατευθύνονται και ανακατευθύνονται κονδύλια, βγαίνουν και τα μαχαίρια. Τα συχαρίκια για τα πρότζεκτ του πολέμου και τα «πατριωτικά λεβέντικα» με βιομηχάνους που τρίβουν τα χέρια τους, έχουν και την άλλη όψη: Τους εκβιασμούς, τα πισώπλατα μαχαιρώματα, τις «αποκαλύψεις» και τα σκάνδαλα, όπως γίνεται πάντα όταν (ξανα)μοιράζεται η πίτα στα παράσιτα.
Μπορεί να έχουν όλοι μαζί ως «ένα το κρατούμενο» την «Ελλάδα – παρούσα στις διεθνείς εξελίξεις», εννοώντας την εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, τις αποστολές και τα ΝΑΤΟικά σχέδια, όμως το «μέτωπο» είναι τόσο απλωμένο, από τον Ινδο-Ειρηνικό μέχρι την Ουκρανία, που οι διάφορες μερίδες έχουν και τις ιδιαίτερες προτεραιότητες για τις προσβάσεις τους στη λεία που διαμορφώνεται.
Μπορεί η κυβέρνηση να διαφημίζει τις «ισχυρές συμμαχίες» του κεφαλαίου με τις αστικές τάξεις, είτε της Γαλλίας, είτε των ΗΠΑ, είτε του Ισραήλ, όμως ο πόλεμος τεντώνει όλο και περισσότερο το σκοινί, κάνοντας πιο επικίνδυνες τις «ασκήσεις ισορροπίας» και τις προσπάθειες διευθετήσεων στην περιοχή. Πόσο μάλλον εξαιτίας της πίεσης που ασκεί στην οικονομία της ΕΕ, με ισχυρές χώρες – μέλη της ιμπεριαλιστικής ένωσης και του ΝΑΤΟ να βλέπουν τα συμφέροντά τους να αποκλίνουν ολοένα και περισσότερο από τον σχεδιασμό των ΗΠΑ, που καθορίζεται από τη σύγκρουση με την Κίνα για την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία.
* * *
Αυτή η ρευστότητα συναντιέται με τη λαϊκή δυσαρέσκεια από τις επιπτώσεις του πολέμου και με την αγωνία της αστικής τάξης να εξουδετερώνονται οι αντιδράσεις. Γι’ αυτό οι εξελίξεις απλώνουν τα πλοκάμια τους ανάμεσα στα αστικά κόμματα, ακόμα και στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Διαπερνούν τις διεργασίες σε νέα μορφώματα, αποτυπώνονται στα «μανιφέστα» και στα δίπολα που θα πυκνώσουν το επόμενο διάστημα και θα παίρνουν διάφορες μορφές, ώστε να μένει στο απυρόβλητο ο πραγματικός ένοχος.
Οσο περισσότερο αποκαλύπτεται μάλιστα η στοίχιση όλων των αστικών δυνάμεων στα καθοριστικά ζητήματα για το κεφάλαιο, τόσο εμφανίζονται και νέα κάλπικα διλήμματα εγκλωβισμού του λαού, με την αντιπαράθεση πάνω σε υπαρκτά σκάνδαλα να αποτελεί ιδανικό πεδίο για να στήνονται οι «διαχωριστικές γραμμές» στο χιόνι. Βέβαια, η ευθύνη της κυβέρνησης και του σάπιου κράτους είναι δεδομένη για όλα αυτά τα φαινόμενα ρεμούλας και διαφθοράς, που είναι η κορυφή μόνο του παγόβουνου και φύονται στο έδαφος της πολιτικής του κέρδους και της λειτουργίας της οικονομίας προς όφελος των μεγάλων ομίλων.
Αυτό όμως κρύβεται συνειδητά από την αστική διαπάλη για τα σκάνδαλα, κι αυτό που κυριαρχεί είναι η ρεμούλα ως «παρέκκλιση» από την «κανονικότητα» της ΕΕ και του κράτους, ενώ είναι η κανονικότητα του καπιταλισμού που γεννάει τα σκάνδαλα. Απ’ αυτή τη σκοπιά, μπορεί τα συστημικά κόμματα να φαίνεται ότι τσακώνονται για τις πολιτικές και ποινικές ευθύνες των σκανδάλων, στην πραγματικότητα όμως συντονίζονται για να κρύβεται ο πραγματικός ένοχος και να στρέφεται η αγανάκτηση μόνο προς την κυβερνητική εναλλαγή.
* * *
Σε μια τέτοια κατεύθυνση εντάθηκε αυτές τις μέρες η συζήτηση γύρω από το κράτος, το «επιτελικό» ή το «αποκεντρωμένο», και τον ρόλο των βουλευτών, αν «αναβαθμίζονται» ή «υποβαθμίζονται» από την κυβέρνηση. Στο επίκεντρο βρίσκεται πάντα το πώς θα υλοποιείται απρόσκοπτα η αντιλαϊκή πολιτική και ποιος θα «ελέγχει» τη μοιρασιά… Με ποιο μείγμα θα κρατιέται σταθερά το «τιμόνι» από ένα σάπιο και εχθρικό αστικό κράτος: Με περισσότερους «τεχνοκράτες» που θα είναι «αποστασιοποιημένοι» και δεν θα επηρεάζονται από το «πολιτικό κόστος», με τίμημα όμως πιθανά μεγαλύτερες αντιδράσεις; `Η «πιο κοντά» τάχα στην «κοινωνία των πολιτών», ώστε να εκτονώνεται πιο εύκολα η λαϊκή δυσαρέσκεια;
Αυτό το «δίπολο» αποδείχθηκε «ταμάμ» για τη σοσιαλδημοκρατία, αφού το κράτος είναι το αγαπημένο της πεδίο για να καλλιεργεί το δηλητήριό της. Ετσι, ξεφούρνισε ξανά τα περί «κράτους δικαίου» και «δημοκρατικής λειτουργίας», ως αντίπαλο τάχα δέος στο «κράτος ΑΕ του Μητσοτάκη», στο «πελατειακό», το «διεφθαρμένο» κράτος κ.λπ., μπας και στηθεί ο βολικός καβγάς της ενσωμάτωσης.
Ο λαός όμως έχει πείρα: «Επιτελικό» ή «αποκεντρωμένο», «δικαίου» ή «διεφθαρμένο» είναι το ίδιο αστικό κράτος, που με τη συμφωνία όλων των αστικών κομμάτων θωρακίζεται διαρκώς για την πολεμική εμπλοκή, πέφτει με τα μούτρα στην πολεμική οικονομία, εφαρμόζει όλα τα προαπαιτούμενα του Ταμείου Ανάκαμψης, τσακίζει τον λαό με τη φοροληστεία για να στηρίζει τους επιχειρηματικούς ομίλους. Γίνεται πιο αντιδραστικό και αυταρχικό, εντείνει την καταστολή, έχει «συνέχεια».
* * *
Κανένα συμφέρον δεν έχουν λοιπόν η εργατική τάξη και ο λαός από μια τέτοια «σταθερότητα», από μια τέτοια «κανονικότητα». Αντίθετα, έχουν κάθε λόγο να αναμετρηθούν μαζί της, βάζοντας στο στόχαστρο τους υπερασπιστές της, την κυβέρνηση, τα κόμματα του κεφαλαίου, παλιούς και νέους «σωτήρες». Οσο αυτοί παλεύουν να «ανατάξουν» το πολιτικό σύστημα, τόσο ο λαός έχει κάθε λόγο να «ανατάξει» τις δικές του δυνάμεις, να οργανώσει την αντεπίθεσή του. Αυτό είναι που κρίνεται σήμερα για να βγει όρθιος, για να μη δεχτεί νέες θυσίες και να μην εγκλωβιστεί σε νέες αυταπάτες για «πολιτικές αλλαγές» φτιαγμένες από τα ίδια σάπια υλικά του χθες.
Σήμερα υπάρχουν οι δυνατότητες να δυναμώσει κι άλλο η εργατική – λαϊκή αντιπολίτευση από «τα κάτω», αυτή που θα βάζει διαρκώς πιο «δύσκολα» στο πολιτικό σύστημα, που θα αποτελεί το πραγματικό «αντίπαλο δέος», δεν θα υποχωρεί στα καλέσματα υποταγής στο «εθνικό συμφέρον» του κεφαλαίου, αντίθετα θα προτάσσει τις διεκδικήσεις για ζωή και δουλειά με σύγχρονα δικαιώματα. Ο δρόμος της ανατροπής είναι ο μόνος ρεαλιστικός και ελπιδοφόρος, και αυτόν τον δρόμο η εργατική τάξη, ο λαός μπορούν να τον βαδίσουν σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και πολέμους.
- Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη»
