Στο στενό Κίνας – Ταϊβάν θα γίνει το θέρετρο του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου εφόσον χάσει το Ιράν τον πόλεμο.
Ζούμε μια νέα εποχή. Οι άνεμοι φυσούν προς την ανατολή. Οι γεωπολιτικές συνθήκες έχουν τις δικές τους πυξίδες. Το βράδυ της Κυριακής πληροφορίες του ιστοχώρου Politico ανέφεραν συγκέντρωση κινεζικών δυνάμεων απέναντι από το νησί της Ταϊβάν. Νέο μέτωπο ανοίγει;
Πώς μπορούν να εξηγηθούν όλα αυτά και μακριά από την παραπληροφόρηση και την προπαγάνδα που είναι απότοκα του πολέμου;
Αυτός ο πόλεμος δεν είναι ένα παιχνιδάκι του υπέργηρου Ντόναλντ Τραμπ, αλλά εντάσσεται στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατηγικής των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η μεταπολεμική εποχή άφησε δύο υπερδυνάμεις να ανταγωνίζονται σε όλα τα επίπεδα: κοινωνία, οικονομία και κυρίως εξοπλισμοί. Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1989-91 ήταν αποτέλεσμα στρατηγικής υπεροχής στον οικονομικό τομέα. Οι Σοβιετικοί εξοντώθηκαν από τους εξοπλισμούς, έγιναν στρατιωτική υπερδύναμη κι έχασαν το τρένο του πρωτογενούς τομέα από τις δεκαετίες 1950 και 1960 αδυνατώντας να τροφοδοτήσουν τα πεινασμένα αστικά κέντρα. Παράλληλα, έχασαν τη στοιχειώδη δημοκρατία στην παραγωγή, την οποία είχαν κατακτήσει θεωρητικά το 1917, και σκάρωναν ανεφάρμοστα οικονομικά πλάνα που έτρεφαν το εγώ της γραφειοκρατίας.
Μοναδική ηγεμονική δύναμη σε στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο έμειναν πλέον οι ΗΠΑ. Ήταν η εποχή που η ΕΟΚ έγινε Ευρωπαϊκή Ένωση και «ενοποιήθηκε» με τη συνθήκη του Μάαστριχτ. Στην ουσία μιλάμε για τη γερμανική οικονομία, την ατμομηχανή της Ευρώπης, που επέβαλε και το νέο μάρκο, το ευρώ, στις συναλλαγές. Οι αντιθέσεις Ουάσινγκτον – Βρυξελλών φάνηκαν στα σκάνδαλα των φαρμακευτικών (Novartis) και της αυτοκινητοβιομηχανίας (dieselgate). Ουσιαστικά ήταν το φρενάρισμα των ευρωπαίων που μπήκαν στην αγορά των ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί είχαν ήδη χάσει με την παγκοσμιοποίηση που οι ίδιοι προωθούσαν καθώς η βιομηχανική παραγωγή τους κατευθύνθηκε στην Ασία λόγω φτηνών εργατικών και ζούσαν με χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες οι οποίες κατέρρευσαν στην κρίση του 2008. Ήδη το χρέος τους είχε εκτοξευτεί καθώς επέβαλαν την ηγεμονία τους με κοστοβόρους πολέμους σε Ιράκ, Αφγανιστάν. Το μόνο που τους έσωσε ήταν ότι μπορούσαν να τυπώνουν χρήμα, καθώς το δολάριο ήταν και είναι ο θεός των διεθνών συναλλαγών, ενώ προσπαθούσαν να τιθασεύσουν Μόσχα και Πεκίνο εγκλωβίζοντάς τες στο δικό τους πλαίσιο κανόνων (Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου κ.λπ.).
Μετά την οικονομική κρίση που έδειξε τη γύμνια τους στην οικονομία, με ανέργους και εξαρτημένους από την Ασία, οι Αμερικανοί έγιναν επιθετικοί. Αρχικά άρχισαν να σκάβουν τον λάκκο της Ρωσίας με την πορτοκαλί επανάσταση στην Ουκρανία εγκαταλείποντας τις υποσχέσεις (γι’ αυτό είναι υποσχέσεις, για να καταπατώνται) του Ρέιγκαν και του Μπους πατρός τη δεκαετία του 1990 για ουδέτερο Κίεβο. Παράλληλα στόχευσαν στον έλεγχο των πετρελαϊκών αποθεμάτων, καθώς λιγοστεύουν επικίνδυνα και η νέα οικονομική δύναμη, η Κίνα, απορροφούσε όλες τις ενεργειακές πηγές και τα στρατηγικά αποθέματα σπάνιων πρώτων υλών προσφέροντας υποδομές στις αναπτυσσόμενες χώρες – οι κόκκινοι καπιταλιστές απορροφήθηκαν από την οικονομική ανάπτυξη και τους έχουν ξεφύγει οι ανισότητες, καθώς την περασμένη εβδομάδα βουλευτές ζητούσαν αύξηση στις συντάξεις των αγροτών (μόλις 20 γιουάν, ήτοι 3 δολάρια, δίνει το καθεστώς) καθώς ανέρχονται σε 240 γιουάν ($36) τον μήνα ενώ οι εργαζόμενοι στις πόλεις παίρνουν μεγαλύτερη σύνταξη ($560) και ακόμη πιο πολύ οι κρατικοί αξιωματούχοι ($940).
Σε αυτό το πλαίσιο, η ΕΕ κυνήγησε την τεχνολογία με αιχμή την ηλεκτροκίνηση και –με τη… βοήθεια των ΗΠΑ– έβαλε στόχο να απεξαρτηθεί από τα ορυκτά καύσιμα. Η πράσινη ενέργεια ήταν το όχημα με το οποίο δόθηκαν τεράστια κονδύλια για επενδύσεις στις πολυεθνικές και περίμεναν να αναπτυχθεί η ευρωπαϊκή οικονομία. Το Πεκίνο όμως τους είχε προσπεράσει στην καινοτομία και η παραγωγή της ΕΕ ακρίβυνε με τον πόλεμο στην Ουκρανία που υποδαύλισε η Ουάσινγκτον (σαμποτάζ στον Nord Stream II). Η Γερμανία, κυρίως, έχασε τη φτηνή ενέργεια και επιπλέον με τις κοντόφθαλμες, χωρίς έμπνευση και στρατηγική επιλογές των πολιτικών νάνων που διοικούν τις Βρυξέλλες όχι μόνο άφησαν τα κονδύλια που επένδυσαν στην πράσινη ενέργεια και τα κατευθύνουν πλέον στην πολεμική βιομηχανία για να βρουν κέρδη στο περιβάλλον των περιφερειακών συγκρούσεων και εξοπλισμών, αλλά έγιναν και ουρά των ΗΠΑ μέσω του NATO. Αύξηση αμυντικών προϋπολογισμών ζητάει ο Τραμπ; Ναι, λένε. Να αγοράσουν όπλα από αυτόν και να τα δώσουν στην Ουκρανία ζητάει ο Τραμπ; Την επομένη το υιοθετούν.
Με την εκλογή του Τραμπ, η στρατηγική των ΗΠΑ πήρε ακόμη πιο επιθετικό χαρακτήρα. Έλεγχο των αγορών και κυρίως των πηγών ενέργειας. Καθόλου τυχαίο το «drill, baby, drill» και άρπαξε τα πετρέλαια της Βενεζουέλας με απαγωγή του προέδρου της και συνθηκολόγηση της υπόλοιπης ηγεσίας. Είχε ήδη απασχολημένη πολεμικά τη Ρωσία και την περιμένει να ματώσει από τις κυρώσεις, ενώ θέλει να βάλει την αμερικανική μπότα σε όλο το δυτικό ημισφαίριο, γι’ αυτό και η ενοχλητική Κούβα έχει μπει στο στόχαστρο. Πετρελαιοπηγές έχει και η Λιβύη αλλά εκεί τα έχουν κάνει ήδη κουλουβάχατα σκοτώνοντας τον Καντάφι για να ελέγξουν τον «μαύρο χρυσό».
Βασικός στόχος είναι ο Περσικός, το μεγαλύτερο βενζινάδικο, που τροφοδοτεί το παγκόσμιο εργοστάσιο, καθώς η παγκόσμια παραγωγή έχει μεταφερθεί στην Ασία. Τα στενά του Ορμούζ είναι το κλειδί, αλλά τα ελέγχει το Ιράν, το οποίο έχει καταστήσει παρία η Δύση. Από τις αρχές του 20ού αιώνα είχαν βάλει στο μάτι τα πετρέλαιά του (εκεί το 1953 η CIA απέκτησε το know how για την ανατροπή εκλεγμένων προέδρων). Ο πόλεμος τώρα των ΗΠΑ συμπίπτει με τη διακαή επιθυμία της ισραηλινής ακροδεξιάς να κατακερματίσει το Ιράν.
Ζήτημα ζωής και θανάτου ο Κόλπος. Τα πυρηνικά του Ιράν λειτουργούν αποτρεπτικά στις επιβουλές για την κυριαρχία του στην επικράτειά του και στον Περσικό. Για το Ισραήλ, που εξουδετερώνοντας το καθεστώς της Τεχεράνης μένει κυρίαρχο σε όλη τη Μέση Ανατολή. Μόνο που έχει βάλει στο τρένο της καταστροφής και τις μοναρχίες του Κόλπου, οι οποίες τώρα βλέπουν να καταστρέφονται κι αυτές, να αποδυναμώνονται για χάρη του Τελ Αβίβ. Καίριο ζήτημα για τις ΗΠΑ, καθώς θα ελέγξουν τις πετρελαϊκές ροές και θα κόψουν εμπορικούς δρόμους του μεταξιού της Κίνας. Μόνο που έτσι πιέζουν ενεργειακά και την Ινδία, την οποία η Δύση προωθεί ως αντίπαλο δέος της Κίνας. Ζήτημα ζωτικό και για την Κίνα, που χάνει ό,τι είχε οικοδομήσει τόσα χρόνια: προμήθεια πόρων, υποδομές, εμπορικούς διαύλους, πολιτική ισχύ.
Στην Ασία παίζεται το μέλλον
Οι πολεμικοί άνεμοι πνέουν στην Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και την Ταϊβάν. Στο στενό Κίνας – Ταϊβάν θα γίνει το θέρετρο του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου εφόσον χάσει το Ιράν τον πόλεμο. Το Πεκίνο, μια τεράστια οικονομική δύναμη, δεν είχε ενδιαφερθεί να αποκτήσει στρατιωτική ισχύ ενώ βρισκόταν σε περιβάλλον παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Με την εκλογή Τραμπ το αμερικανικό κεφάλαιο κινείται επιθετικά και αναδιανέμει τις αγορές προς όφελός του με την κορυφαία στρατιωτική ισχύ.
Η Κίνα πλέον προετοιμάζεται πολεμικά. Ήδη στην πρώτη αναμέτρηση κινεζικών – δυτικών οπλικών συστημάτων, στην ολιγοήμερη σύγκρουση Ινδίας – Πακιστάν, το Καράτσι ανακοίνωσε ότι τα κινεζικής κατασκευής μαχητικά του J-10C κατέρριψαν πέντε γαλλικής κατασκευής αεροσκάφη Rafale της Ινδίας, αλλά το Νέο Δελχί ποτέ δεν το επιβεβαίωσε. Το Πεκίνο πάντα είχε από κοντά τη Μόσχα για τα πυρηνικά της ώστε να λειτουργούν αποτρεπτικά προς τους δυτικούς, αλλά με τέτοια οικονομική ισχύ προφανώς και επιδιώκει πλέον να επιβληθεί και στρατιωτικά.
Χωρίς να έχει έλεγχο στον Περσικό ούτε στη Λατινική Αμερική, απ’ όπου οι ΗΠΑ πέταξαν τους Κινέζους από τη διώρυγα του Παναμά, με την Ευρώπη να ακολουθεί σαν σκυλάκι την Ουάσινγκτον –δεν είναι τυχαία η κόντρα Τραμπ – Σάντσεθ, καθώς η πάλαι ποτέ αυτοκρατορία έχει παραδοσιακούς δεσμούς με τη Λατινική Αμερική και η Ουάσινγκτον βάζει εμπόδια–, στην Κίνα έχει απομείνει ο Ειρηνικός. Από την εποχή του Ομπάμα εκεί ήταν ο στόχος των ΗΠΑ: να την αποκόψουν από τη γειτονιά της. Ήδη η Κίνα έχει «προαιώνιους» εχθρούς ανατολικά, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, και στα νοτιοανατολικά οι αμερικανικές βάσεις ελέγχουν τη θάλασσα των Φιλιππινών.
Η περιοχή ήδη αποδυναμώνεται στρατιωτικά από τους Αμερικανούς αλλά είναι σίγουρα προσωρινά, θα επανέλθουν με περισσότερα οπλικά συστήματα. Ήδη αφαίρεσαν αντιαεροπορικό σύστημα THAAD από τη Ν. Κορέα και στέλνουν άλλο ένα αεροπλανοφόρο στον Περσικό ενώ αποσύρουν το «Αβραάμ Λίνκολν». Αποσπούν από την Ιαπωνία στρατεύματα και τα στέλνουν στον Περσικό, προφανώς για χερσαία επιχείρηση (καλή τύχη, θα τους χρειαστεί). Έτσι όμως αποδυναμώνουν την Ταϊβάν και η Κίνα μπορεί να μη χάσει μια τόσο μεγάλη ευκαιρία σε αυτή την κρίση.
ΠΗΓΗ:documento