Η δεκαετία του ’90 ήταν αναμφίβολα η χρυσή εποχή της τηλεοπτικής «άνεσης». Ήταν η εποχή που μαζευόμασταν μπροστά στην οθόνη σε συγκεκριμένες ώρες, χωρίς skip intro και χωρίς binge-watching, δημιουργώντας μια μοναδική συναισθηματική σύνδεση με τους χαρακτήρες. Σήμερα, στην εποχή των ατελείωτων reboots και των sequels, η νοσταλγία έχει γίνει το πιο ισχυρό νόμισμα της ποπ κουλτούρας, κάνοντάς μας να αναρωτιόμαστε αν ορισμένες ιστορίες αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία ή αν πρέπει να μείνουν ανέγγιχτες στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Η αλήθεια είναι πως η γραμμή ανάμεσα στον ενθουσιασμό και την απογοήτευση είναι εξαιρετικά λεπτή. Ενώ η προοπτική να δούμε τους αγαπημένους μας ήρωες με σύγχρονη αισθητική και νέα σενάρια ακούγεται δελεαστική, ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος να καταστραφεί η «μαγεία» που έκανε αυτές τις σειρές ξεχωριστές. Ας δούμε λοιπόν ποιες σειρές των 90s θα θέλαμε απεγνωσμένα να δούμε σε ένα σύγχρονο reboot και ποιες θα προτιμούσαμε να μην αγγίξει κανείς, διατηρώντας την υπέροχη ανάμνησή τους ανέπαφη.
Το «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» έρχεται στο Netflix
The X-Files (Ναι, με φρέσκια ματιά)
Αν και η σειρά επέστρεψε πριν λίγα χρόνια με τους αρχικούς πρωταγωνιστές, η ατμόσφαιρα των 90s για το «άγνωστο» παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ. Ένα πλήρες reboot με νέους πράκτορες, που θα εξερευνούσε τις σύγχρονες θεωρίες συνωμοσίας, τα deepfakes και την τεχνητή νοημοσύνη, θα μπορούσε να προσφέρει τον απόλυτο sci-fi τρόμο. Η αλήθεια είναι ακόμα εκεί έξω, και σε έναν κόσμο γεμάτο fake news, χρειαζόμαστε κάποιον να την αναζητήσει.
Friends (Όχι, ποτέ)
Τα Φιλαράκια ήταν το προϊόν μιας συγκεκριμένης εποχής όπου η επικοινωνία γινόταν από κοντά και τα προβλήματα λύνονταν στον καναπέ ενός καφέ χωρίς την παρέμβαση των social media. Η χημεία της συγκεκριμένης εξάδας είναι αδύνατο να αναπαραχθεί. Οποιαδήποτε προσπάθεια για reboot με νέο καστ θα έμοιαζε με φτηνή απομίμηση, ενώ μια συνέχεια με τους ίδιους τους ηθοποιούς σε μεγαλύτερη ηλικία θα έχανε την ανεμελιά που έκανε τη σειρά παγκόσμιο φαινόμενο.
Buffy the Vampire Slayer (Ναι, το χρειαζόμαστε)
Η Buffy ήταν πρωτοπόρος για την εποχή της, συνδυάζοντας το teen drama με το μεταφυσικό στοιχείο και τον φεμινισμό. Σήμερα, με τα εντυπωσιακά ειδικά εφέ και τις πιο σκοτεινές παραγωγές, μια νέα «Εκλεκτή» θα μπορούσε να δώσει μια τελείως διαφορετική διάσταση στη μάχη κατά των δαιμόνων. Η μυθολογία της σειράς είναι τόσο πλούσια που επιδέχεται πολλές ερμηνείες, αρκεί να διατηρηθεί το έξυπνο χιούμορ και το βάθος των χαρακτήρων.
Married… with Children (Όχι, ευχαριστούμε)
Ο Al Bundy και η δυσλειτουργική οικογένειά του ήταν η απόλυτη σάτιρα των 80s και 90s, όμως το χιούμορ της σειράς βασιζόταν σε στερεότυπα που σήμερα θα έμοιαζαν στην καλύτερη περίπτωση παρωχημένα και στη χειρότερη προσβλητικά. Η γοητεία του «Παντρεμένοι με Παιδιά» ήταν η πολιτική του «ακρίβεια» (ή η έλλειψη αυτής) για εκείνη την εποχή. Σε ένα σύγχρονο περιβάλλον, η σειρά είτε θα έπρεπε να λογοκριθεί σε βαθμό αλλοίωσης, είτε θα έχανε εντελώς την ταυτότητά της.
Twin Peaks (Ναι, η έμπνευση δεν τελειώνει)
Αν και ο David Lynch μας έδωσε έναν τρίτο κύκλο το 2017, ο κόσμος του Twin Peaks είναι τόσο σουρεαλιστικός και πολυδιάστατος που πάντα θα αντέχει μια νέα προσέγγιση. Ένα reboot που θα εστίαζε σε μια νέα γενιά κατοίκων της πόλης, διατηρώντας την ίδια ονειρική και τρομακτική ατμόσφαιρα, θα μπορούσε να εξερευνήσει το «σκοτάδι κάτω από την επιφάνεια» της επαρχιακής Αμερικής με σύγχρονα κινηματογραφικά μέσα.
Seinfeld (Όχι, αφήστε το ήσυχο)
Η «σειρά για το τίποτα» ήταν τέλεια ακριβώς επειδή δεν είχε πλοκή, παρά μόνο τις ιδιοτροπίες τεσσάρων νευρωτικών Νεοϋορκέζων. Σήμερα, τα περισσότερα από τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν ο Jerry και η παρέα του θα λύνονταν με ένα απλό μήνυμα στο WhatsApp ή ένα search στο Google μέσα σε πέντε δευτερόλεπτα. Το Seinfeld ανήκει σε μια αναλογική εποχή και εκεί ακριβώς έγκειται η διαχρονική του αξία.
Baywatch (Όχι, ας μείνουμε στην άμμο)
Η σειρά-σύμβολο των 90s βασίστηκε σχεδόν αποκλειστικά στην εξωτερική εμφάνιση και το περίφημο slow-motion τρέξιμο στην παραλία. Σήμερα, μια τέτοια συνταγή μοιάζει εντελώς κενή περιεχομένου. Η αποτυχημένη απόπειρα μεταφοράς στον κινηματογράφο πριν λίγα χρόνια απέδειξε ότι το concept δεν «μεταφράζεται» καλά στη σύγχρονη εποχή, καθώς το κοινό πλέον αναζητά είτε στιβαρό δράμα είτε πιο έξυπνη κωμωδία.
Beverly Hills, 90210 (Όχι, κλείστε το σχολείο)
Έχουμε ήδη δει sequels, spin-offs και πειραματικές επιστροφές, και το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο: η μαγεία της αυθεντικής παρέας της Brenda και του Brandon δεν μπορεί να επαναληφθεί. Το «90210» ήταν η επιτομή της εφηβικής σαπουνόπερας μιας άλλης δεκαετίας. Σήμερα, με σειρές όπως το Euphoria, οι περιπέτειες των πλούσιων παιδιών του Beverly Hills μοιάζουν υπερβολικά αθώες και απλοϊκές για να συγκινήσουν το νέο κοινό.
Hercules: The Legendary Journeys (Ναι, με επική προσέγγιση)
Η ελληνική μυθολογία γνωρίζει μια τεράστια άνθηση στην ποπ κουλτούρα (βλέπε Percy Jackson ή Kaos). Ένα reboot του Ηρακλή, μακριά από το campy στυλ των 90s και πιο κοντά σε μια σοβαρή, επική παραγωγή τύπου Game of Thrones, θα ήταν συναρπαστικό. Φαντάσου τους άθλους του Ηρακλή με σύγχρονη σκηνοθεσία και μια πιο σκοτεινή, ρεαλιστική ματιά στους θεούς του Ολύμπου.
The Nanny (Όχι, η Φραν είναι μία)
Η Νταντά βασίστηκε εξ ολοκλήρου στην προσωπικότητα, τη φωνή και το στυλ της Fran Drescher. Το να προσπαθήσει κάποιος να βάλει μια νέα ηθοποιό σε αυτόν τον ρόλο θα ήταν καταστροφικό. Η σειρά ήταν μια τέλεια κωμωδία καταστάσεων για την εποχή της, αλλά η δυναμική της βασιζόταν σε μια πολύ συγκεκριμένη χημεία που δεν μπορεί να κατασκευαστεί ξανά στο εργαστήριο των casting directors.
ΠΗΓΗ:mad.tv