Οι διαφορές της Ν∆ µε το ΠΑΣΟΚ, το κόµµα Τσίπρα κ.ά. αφορούν εξαιρετικά επιµέρους πλευρές και όχι την ουσία της ακολουθούµενης πολιτικής
Αν κρίνουµε από τις πολιτικές θέσεις των κοµµάτων, κάποια ερωτήµατα σε δηµοσκοπήσεις θα είχαν τεράστιο σασπένς αλλά και ενδιαφέρον. Ποια θα ήταν άραγε η σωστή απάντηση στο ερώτηµα ποιο κόµµα υπερασπίζεται µε µεγαλύτερο πάθος την Ευρωπαϊκή Ενωση, αν όχι αυτή που θα έλεγε «όλα πλην ΚΚΕ»; Ποια θα ήταν άραγε η σωστή απάντηση στο ερώτηµα ποιο κόµµα υπερασπίζεται τις στρατηγικές σχέσεις της Ελλάδας µε τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία αν όχι αυτή που θα έλεγε «όλα πλην ΚΚΕ»; Ποια θα ήταν άραγε η σωστή απάντηση στο ερώτηµα ποιο κόµµα στηρίζει µε όλο του το είναι την πολεµική εµπλοκή της χώρας αν όχι αυτή που θα έλεγε «όλα πλην ΚΚΕ»;
Τα παραπάνω ερωτήµατα φυσικά δεν έχουν τεθεί σε δηµοσκοπήσεις. Ωστόσο αυτό το οποίο ισχύει είναι ότι συγκεκριµένες στρατηγικού χαρακτήρα πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης της Νέας ∆ηµοκρατίας αποτελούν τοτέµ για όλα τα κόµµατα του αστικού πολιτικού συστήµατος, είτε αυτά είναι παραδοσιακά είτε µιλάµε για τα καινούργια, προσωποπαγή κόµµατα. ∆εν σήκωσε κανένα από τα κόµµατα αυτά τους τόνους π.χ. για το περιστατικό µε το ουκρανικό drone στη Λευκάδα που ψαρεύτηκε κατά τύχη από ψαράδες και είχε για αποστολή το χτύπηµα σε ρωσικό πολεµικό πλοίο. Αντίστοιχα µε την ίδια ζέση υιοθετούν κι άλλες κρίσιµες πολιτικές επιλογές, όπως π.χ. η προσήλωση στη δηµοσιονοµική πειθαρχία της ΕΕ ή η ενεργειακή πολιτική που έχει ως βάση την εγκατάλειψη εγχώριων πηγών ενέργειας και την αντικατάσταση της εξάρτησης από το ρωσικό φυσικό αέριο µε το αµερικανικό LNG. Οι διαφορές της Ν∆ µε το ΠΑΣΟΚ, το κόµµα Τσίπρα κ.ά. στα παραπάνω αφορούν εξαιρετικά επιµέρους πλευρές και όχι την ουσία της ακολουθούµενης πολιτικής.
Αυτή η «οµοφωνία» δεν είναι τυχαία. Αποτυπώνει κάτι πολύ ουσιαστικό. Τις κοινές δεσµεύσεις που µοιράζονται η κυβέρνηση και τα κόµµατα της βολικής αντιπολίτευσης. Αποκαλύπτει και κάτι ακόµη. Αυτό το κοινό έδαφος που µοιράζονται είναι που κάνει πανεύκολες τις µεταγραφές από το ένα κόµµα στο άλλο σε τέτοιο βαθµό, που το µισό υπουργικό συµβούλιο της Ν∆ να αποτελείται από πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ και στον βαθµό που το κόµµα Τσίπρα συµπεριλαµβάνει από στελέχη του Ποταµιού και πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ έως σεσηµασµένους αντικοµµουνιστές, παραχαράκτες της ιστορικής αλήθειας. Το κοινό στρατηγικό έδαφος που µοιράζονται είναι που οδηγεί την πορεία ιδεολογικού, πολιτικού και οργανωτικού εκφυλισµού στον πρώην ΣΥΡΙΖΑ, που πλέον έχει εκπέσει σε πολιτική black Friday που µοιράζει έδρες, προνόµια και θεσούλες γύρω από έναν «νέο» µεσσία. Σε αυτό το έδαφος –της αποδοχής και της στήριξης µιας στρατηγικής εχθρικής απέναντι στον λαό– είναι που φουντώνουν οι τυχοδιωκτισµοί, σε µια σαπουνόπερα που αν µε κάτι δεν έχει σίγουρα σχέση είναι µε την πραγµατική «πρόοδο».
Αντίπαλο δέος σε αυτήν την αντιλαϊκή «οµοφωνία» υπάρχει και δυναµώνει. Είναι η δράση και οι θέσεις του ΚΚΕ που δεν έχει δεσµεύσεις στην ΕΕ, σε µεγάλα συµφέροντα, εγχώρια και διεθνή. Που παλεύει ώστε ο λαός από «εκλογική δεξαµενή» και «κουκιά» –έτσι τον περιγράφουν στα πολιτικά πάνελ– να γίνει ο πραγµατικός πρωταγωνιστής των εξελίξεων, µε τον δικό του αγώνα, τη δική του ατζέντα, για τα δικά του συµφέροντα που δεν εφάπτονται πουθενά µε τα συµφέροντα των λίγων, στον δρόµο της αµφισβήτησης και της ανατροπής αυτής της πολιτικής!
ΠΗΓΗ:documento
