Την Κυριακή 20 Ιουλίου, η Νεφέλη Μεγκ στην εκπομπή «Πλυντήριο» του ΣΚΑΙ, ξεπέρασε για ακόμη μία φορά τα όρια ανάμεσα στη σάτιρα και τη συνειδητή πολιτική προπαγάνδα. Με αφορμή την παρουσία του Ρουβίκωνα σε πορεία αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό, επέλεξε να αναπαράγει –με ένα χαμόγελο που παριστάνει την ειρωνεία– την πιο χυδαία εκδοχή της θεωρίας των δύο άκρων.
Με δήθεν «χιούμορ» και «σαρκαστική διάθεση», η παρουσιάστρια υπονόησε ότι τα μέλη του Ρουβίκωνα περιπολούν τους δρόμους της Αθήνας αναζητώντας Ισραηλινούς τουρίστες για να τους τραμπουκίσουν – και μάλιστα, χωρίς ίχνος ντροπής, παρομοίασε τις πρακτικές τους με εκείνες της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. «Δεν ντρέπονται να αντιγράψουν τη Χρυσή Αυγή», είπε, επιμένοντας ότι οι «αγωνιστές του Ρουβίκωνα αναγνωρίζουν την εμπειρία των χρυσαυγιτών γειτόνων τους» – και κάπου εκεί τελειώνει και το αστείο.
Γιατί δεν είναι αστείο. Είναι μια βαθιά επικίνδυνη δήλωση που –ακόμη κι αν ντυθεί με την προβιά της σάτιρας– φέρει το ίδιο δηλητήριο με τις θεωρίες που επί δεκαετίες προσπάθησαν να πείσουν ότι ο φασισμός και η κοινωνική αντίσταση είναι απλώς δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ότι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε εκείνους που σκοτώνουν και σε εκείνους που διαδηλώνουν
Η Χρυσή Αυγή είναι μια εγκληματική ναζιστική οργάνωση, καταδικασμένη αμετάκλητα για δολοφονίες, επιθέσεις, τρομοκράτηση μεταναστών και τραμπουκισμό πολιτικών αντιπάλων. Ο Ρουβίκωνας είναι μια αναρχική συλλογικότητα που μπορεί να έχει προκαλέσει πολιτικές αντιπαραθέσεις, να έχει ασκήσει πολιτική ανυπακοή και καταγγελτικό ακτιβισμό – αλλά ποτέ δεν μαχαίρωσε, δεν ξυλοκόπησε, δεν συγκρότησε τάγματα εφόδου. Η εξίσωση των δύο είναι μια ηθικά χυδαία και πολιτικά ανιστόρητη απόπειρα απονομιμοποίησης της κοινωνικής διαμαρτυρίας.
Η Νεφέλη Μεγκ δεν πρωτοτύπησε – ακολούθησε τη γνώριμη γραμμή του ΣΚΑΙ και συναδέλφων της όπως ο Άρης Πορτοσάλτε, ο οποίος μίλησε για «τάγματα εφόδου» με αφορμή την φιλοπαλαιστινιακή πορεία. Ούτε η επιλογή λέξεων είναι τυχαία, ούτε η επανάληψή τους. Πρόκειται για μια μεθοδική στρατηγική: να πειστεί το κοινό πως ό,τι αντιστέκεται, ό,τι κινείται εκτός του εγκεκριμένου πλαισίου, είναι επικίνδυνο, βίαιο, «σαν τη Χρυσή Αυγή».
Αυτή η προσπάθεια εξίσωσης είναι περισσότερο από προσβλητική: είναι μια απόπειρα να ξεπλυθούν οι πραγματικοί φασίστες, να μετατοπιστεί η συζήτηση από την οργανωμένη εγκληματικότητα της ακροδεξιάς σε ένα θολό «όλοι ίδιοι είναι» που μόνο σε ένα κοινό φοβισμένο και πολιτικά αποπροσανατολισμένο μπορεί να σταθεί.
Ο ΣΚΑΙ, λοιπόν, δεν παρουσιάζει απλώς μια σατιρική εκπομπή. Παρουσιάζει έναν μηχανισμό διασποράς πολιτικού δηλητηρίου, ντυμένο με το φτηνό ένδυμα της ειρωνείας. Και το “πλυντήριο” της Νεφέλης Μεγκ δεν πλένει τίποτα· απλώς λασπώνει.