Υπερωρίες κάνουν τα λιβανιστήρια του αστικού πολιτικού συστήματος, με τις ψαλμωδίες της αναμόρφωσης να μην έχουν τελειωμό: «Ποιοι θα πάνε με τον Τσίπρα;», «θα διαλυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ;», «θα κάνει κόμμα ο Σαμαράς;», «πόσες ψήφοι λείπουν στη ΝΔ για την αυτοδυναμία;», «τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ;», «ποιοι θα συγκυβερνήσουν;». Από κοντά και οι «υπηρεσίες διαμόρφωσης γνώμης», με τα ΜΜΕ και τις δημοσκοπήσεις να παίζουν τα ρέστα τους για τον εγκλωβισμό του λαού.
Αυτός είναι ο ένας «κόσμος», ο κόσμος που θέλει τον εργαζόμενο θεατή των αποκρουστικών διεργασιών ανάμεσα σε όσους τσακίζουν τη ζωή του. Ο άλλος «κόσμος» είναι αυτός που συστηματικά «θάβεται» και δεν περνάει ούτε στα …ψιλά της ειδησεογραφίας του κεφαλαίου, που έχει πάρει εργολαβία το «τα κεφάλια μέσα».
Τι «θάβουν»; Το γεγονός ότι από χθες και μέχρι τις 24 Ιούνη κατεβαίνουν σε απανωτές απεργιακές κινητοποιήσεις για τις ΣΣΕ, για τους μισθούς, την Ασφάλιση, την υγεία και ασφάλεια στη δουλειά, ενδεικτικά οι εξής κλάδοι: Οικοδόμοι, Εργαζόμενοι στον κλάδο Γάλακτος – Τροφίμων – Ποτών, ξενοδοχοϋπάλληλοι και εργαζόμενοι στην Εστίαση, εργαζόμενοι σε δήμους και Περιφέρειες, υγειονομικοί, δικαστικοί υπάλληλοι, εργαζόμενοι σε υπηρεσίες μετανάστευσης και ασύλου, στον ΕΦΚΑ. Επίσης, αυτές τις μέρες χιλιάδες συνταξιούχοι διαδηλώνουν σε όλη τη χώρα για ουσιαστικές αυξήσεις στις συντάξεις.
Πρόκειται για κλάδους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα με χιλιάδες εργαζόμενους, με ζωντανά σωματεία να παλεύουν στους χώρους δουλειάς για την οργάνωση της διεκδίκησης, κόντρα στην εργοδοσία και στο κράτος της. Ενας αγώνας που κλιμακώνεται, στην πορεία και προς το μεγάλο πανελλαδικό συλλαλητήριο στη ΔΕΘ τον Σεπτέμβρη, με σύνθημα «καμία θυσία για τους πολέμους και τα κέρδη τους».
Αυτός ο κόσμος της ελπίδας συγκρούεται εδώ και τώρα με την πολιτική που τσακίζει τους εργαζόμενους, κόντρα στα καλέσματα της αναμονής για τον επόμενο «μεσσία».
«Δύο κόσμοι» συγκρούονται και απέναντι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο: Από τη μια η «συστοιχία» κυβέρνησης – αστικών κομμάτων και των προπαγανδιστών τους, που με χέρια και με πόδια στηρίζουν τη βαθιά εμπλοκή και καλλιεργούν τον εφησυχασμό, απαιτώντας μάλιστα θυσίες, γιατί «οι καιροί είναι δύσκολοι». Και από την άλλη, ο λαός που ανησυχεί, οι εργαζόμενοι που οργανώνονται και παλεύουν ενάντια στο μακελειό και στην εμπλοκή, που ξεκαθαρίζουν ότι «δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο» και εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στους λαούς που βρίσκονται στη δίνη των πολεμικών μετώπων.
Και εδώ τα …θαφτικά πάνε σύννεφο, από τους ίδιους που θέλουν τον λαό να είναι θεατής παζαριών, διασπάσεων και συγκολλήσεων. Από τους εκπροσώπους των κομμάτων που κατά τ’ άλλα στήνουν ομηρικούς καβγάδες για ψύλλου πήδημα, αλλά ομονοούν και συγκλίνουν όταν η συζήτηση έρχεται στα «μεγάλα» για την αστική τάξη.
Για παράδειγμα, αστικά κόμματα και ΜΜΕ έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους για τις σοβαρές αποκαλύψεις του «Ριζοσπάστη» και του ΚΚΕ σχετικά με το ουκρανικό drone στη Λευκάδα. ‘Η για την απόφαση των υπουργών Αμυνας της ΕΕ να δώσουν «πράσινο φως» για στρατιωτικά ρεσάλτα στον λεγόμενο «σκιώδη στόλο» της Ρωσίας, εκτοξεύοντας τους κινδύνους να μετατραπεί η Μεσόγειος σε πεδίο μάχης, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τον ελληνικό και τους άλλους λαούς.
Δεν έχουν αρθρώσει λέξη, ούτε για τα …μάτια του κόσμου, για το γεγονός ότι οι ίδιοι οι Ουκρανοί παραδέχονται πως στοχεύουν ρωσικά πολεμικά πλοία στην Μεσόγειο και πως το αρματωμένο σκάφος τους είχε τέτοια αποστολή, αλλά βρέθηκε να αρμενίζει σε ελληνικό νησί.
Οι δύο κόσμοι συγκρούονται κάθε ώρα και λεπτό, σε κάθε πεδίο όπου κρίνονται οι ανάγκες των εργαζομένων. Αυτή είναι η πραγματική αναμέτρηση που κρίνει το πώς θα ζει τελικά ο λαός: Η εργατική – λαϊκή οργάνωση και δράση, το ρεύμα αμφισβήτησης της αντιλαϊκής πολιτικής σε όλες τις εκδοχές της, είναι το πραγματικό αντίπαλο δέος, που η ενίσχυσή του μπορεί να δώσει διέξοδο για τον λαό από τον κόσμο που σαπίζει και φλέγεται.
Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Πέμπτη 11 Ιούνη 2026
