Ποδήλατα που δεν ξεκλειδώνουν, μηδενικές μπαταρίες και χρεώσεις χωρίς πραγματική διαδρομή – Ποιος ελέγχει τελικά τη λειτουργία του συστήματος;
Σοβαρά ερωτήματα δημιουργούνται σχετικά με τη λειτουργία συστημάτων κοινόχρηστων ηλεκτρικών ποδηλάτων, όταν ένας πολίτης μπορεί να επιχειρεί να χρησιμοποιήσει ένα ποδήλατο, αυτό να μην ξεκλειδώνει ή να μην έχει διαθέσιμη μπαταρία, αλλά το ηλεκτρονικό σύστημα να εμφανίζει κανονικά ενεργή διαδρομή και αντίστοιχη χρέωση.
Πρόκειται για ένα ζήτημα που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται απλώς ως μια μικρή «τεχνική δυσλειτουργία», ιδιαίτερα όταν ο πολίτης κινδυνεύει να πληρώσει για μια υπηρεσία που στην πραγματικότητα δεν έλαβε ποτέ.
Ποδήλατο που δεν ξεκλειδώνει αλλά η χρέωση ξεκινά
Χαρακτηριστικό είναι περιστατικό κατά το οποίο έγινε προσπάθεια ενοικίασης ποδηλάτου μέσω του συστήματος, όμως το ποδήλατο δεν ξεκλείδωσε ποτέ και παρέμεινε στον σταθμό, ενώ παράλληλα εμφανιζόταν με μηδενική μπαταρία.
Παρά το γεγονός ότι ουσιαστικά δεν πραγματοποιήθηκε ούτε ένα μέτρο διαδρομής, το σύστημα εμφάνισε την ενοικίαση ως ενεργή, με αποτέλεσμα να δημιουργείται χρέωση.
Το ερώτημα είναι αυτονόητο:
Πώς είναι δυνατόν να χρεώνεται ένας πολίτης για διαδρομή που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ;
Ιδιαίτερα όταν μέσω των δεδομένων GPS του ίδιου του συστήματος μπορεί να διαπιστωθεί ότι το συγκεκριμένο ποδήλατο παρέμεινε στο ίδιο ακριβώς σημείο.
Ποιος ελέγχει εάν τα ποδήλατα λειτουργούν;
Δεν αρκεί ένα ποδήλατο να εμφανίζεται σε μια εφαρμογή ως «διαθέσιμο».
Πρέπει πράγματι να είναι διαθέσιμο και λειτουργικό.
Πρέπει να ξεκλειδώνει, να διαθέτει επαρκή μπαταρία, να είναι ασφαλές για χρήση και, όταν παρουσιάζεται βλάβη, το σύστημα να το θέτει άμεσα εκτός λειτουργίας ώστε να μην επιχειρεί ο επόμενος πολίτης να το νοικιάσει.
Εάν ένα ποδήλατο έχει μηδενική μπαταρία ή παρουσιάζει πρόβλημα στο ηλεκτρονικό κλείδωμα, γιατί επιτρέπεται από την εφαρμογή η έναρξη ενοικίασης;
Και ακόμη περισσότερο: γιατί το χρονόμετρο της χρέωσης συνεχίζει να λειτουργεί όταν τα δεδομένα του συστήματος μπορούν να δείξουν ότι το ποδήλατο δεν έχει μετακινηθεί;
Δεν μπορεί ο πολίτης να πληρώνει τις δυσλειτουργίες του συστήματος
Η τεχνολογία μπορεί να παρουσιάσει προβλήματα. Αυτό είναι κατανοητό.
Αυτό που δεν είναι αποδεκτό είναι το κόστος μιας τεχνικής αστοχίας να μεταφέρεται στον χρήστη.
Όταν μια εφαρμογή καταγράφει λανθασμένα μια διαδρομή, πρέπει να υπάρχει μηχανισμός άμεσης ακύρωσης και επιστροφής οποιουδήποτε ποσού χρεώθηκε.
Δεν μπορεί ο πολίτης να αναγκάζεται να στέλνει μηνύματα, φωτογραφίες και αποδεικτικά στοιχεία για να αποδείξει ότι δεν χρησιμοποίησε ένα ποδήλατο το οποίο τα ίδια τα στοιχεία του συστήματος δείχνουν ότι δεν μετακινήθηκε ποτέ.
Ποιος έχει την ευθύνη;
Το ζήτημα αποκτά μεγαλύτερη σημασία όταν τέτοια συστήματα λειτουργούν σε δημόσιους και κοινόχρηστους χώρους και απευθύνονται σε κατοίκους και επισκέπτες.
Εύλογα λοιπόν προκύπτουν συγκεκριμένα ερωτήματα:
Ποιος έχει την ευθύνη λειτουργίας και συντήρησης των ποδηλάτων;
Πόσο συχνά πραγματοποιείται τεχνικός έλεγχος;
Πόσα από τα ποδήλατα που εμφανίζονται ως διαθέσιμα είναι πραγματικά λειτουργικά;
Υπάρχει έλεγχος για ποδήλατα με εξαντλημένες μπαταρίες ή προβληματικές κλειδαριές;
Υπάρχει καταγραφή των παραπόνων των χρηστών και των περιπτώσεων λανθασμένης χρέωσης;
Και, κυρίως, ποια διαδικασία ακολουθείται όταν ένας πολίτης χρεώνεται χωρίς να έχει πραγματοποιήσει πραγματική διαδρομή;
Τα «έξυπνα» συστήματα πρέπει πρώτα απ’ όλα να λειτουργούν
Τα κοινόχρηστα ηλεκτρικά ποδήλατα μπορούν να αποτελέσουν μια εξαιρετική υπηρεσία βιώσιμης μετακίνησης.
Για να συμβεί όμως αυτό χρειάζεται πραγματική συντήρηση, αξιόπιστη εφαρμογή, λειτουργικά ποδήλατα και άμεση εξυπηρέτηση των χρηστών.
Διαφορετικά, μια υπηρεσία που παρουσιάζεται ως σύγχρονη και «έξυπνη» μετακίνηση καταλήγει να προκαλεί εκνευρισμό, ταλαιπωρία και δυσπιστία.
Κάθε περίπτωση στην οποία υπάρχει χρέωση για διαδρομή που αποδεδειγμένα δεν πραγματοποιήθηκε πρέπει να διερευνάται άμεσα και, εφόσον επιβεβαιώνεται το τεχνικό πρόβλημα, η χρέωση να ακυρώνεται στο σύνολό της.
Παράλληλα, οι αρμόδιοι φορείς οφείλουν να ελέγχουν συνολικά την κατάσταση των συστημάτων κοινόχρηστων ποδηλάτων και να απαιτούν από τις εταιρείες ή τους φορείς λειτουργίας τους στοιχεία για τη συντήρηση, τις βλάβες και τις καταγεγραμμένες λανθασμένες χρεώσεις.
Το ερώτημα είναι τελικά πολύ απλό:
Αν ένα ποδήλατο δεν ξεκλειδώνει, δεν έχει μπαταρία και τα δεδομένα του συστήματος αποδεικνύουν ότι δεν μετακινήθηκε ούτε ένα μέτρο, με ποια λογική μπορεί να υπάρχει χρέωση;
Οι πολίτες δικαιούνται υπηρεσίες που λειτουργούν. Και όταν αυτές δεν λειτουργούν, τουλάχιστον δικαιούνται να μην καλούνται να πληρώσουν γι’ αυτές.
