Τα μεγάλα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα έστειλαν μήνυμα ελπίδας και κλιμάκωσης του αγώνα.
Εσπασαν την τρομοκρατία που καλλιεργούσε η κυβέρνηση και τη μοιρολατρία του «δεν γίνεται τίποτα» της συστημικής αντιπολίτευσης. Το σχέδιο υπονόμευσης των αγωνιστικών διαθέσεων, συκοφάντησης και καταστολής έπεσε στο κενό.
Η αγωνία της κυβέρνησης να «μαγειρέψει» τα νούμερα των καταλήψεων και των απεργών εκπαιδευτικών, να υποβαθμίσει τη νεανική συμμετοχή, είναι άλλη μια ομολογία ήττας. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους. Η στήριξη στις κινητοποιήσεις, η αποδοχή των αιτημάτων, η δυσαρέσκεια για την κυρίαρχη πολιτική, είναι συντριπτικές.
Τα μέλη και οι φίλοι της ΚΝΕ μπορούμε να είμαστε περήφανοι, γιατί βάλαμε τη σφραγίδα μας στον αγωνιστικό ξεσηκωμό της νεολαίας στη χώρα μας. Με τη δύναμη της οργάνωσης και των ιδανικών μας, με αγωνιστικό πείσμα, τόλμη και επιμονή, η νεανική δυσαρέσκεια και οργή μετατράπηκε σε συλλογική διεκδίκηση. Τώρα είναι ώρα η φλόγα αυτή να φουντώσει και να γίνει οργανωμένη δύναμη ανατροπής, αμφισβήτησης της εξουσίας του κεφαλαίου.
Από την Ελλάδα μέχρι τη Γαλλία…
Η ανασφάλεια για το παρόν και το μέλλον, η βεβαιότητα ότι η νέα γενιά θα ζήσει χειρότερα από τις προηγούμενες, αν δεν σπάσει ο φαύλος κύκλος της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και των πολέμων, αυτές είναι οι πραγματικές αιτίες που βγάζουν τη νεολαία στον δρόμο σε όλη την Ευρώπη.
Η ενεργειακή ακρίβεια, η στέγη – εμπόρευμα, οι ταξικοί φραγμοί στη μόρφωση, η ένταση της εκμετάλλευσης, είναι τα αποτελέσματα της πολιτικής της ΕΕ, που ταΐζει την πολεμική της οικονομία με τη φοροληστεία, τις περικοπές σε μισθούς, Υγεία και Παιδεία, τα 13ωρα, τα τσακισμένα δικαιώματα των εργαζομένων και τα κλεμμένα όνειρα των παιδιών τους.
Οι τεράστιες κινητοποιήσεις γκρεμίζουν με κρότο το παραμύθι των αστικών κομμάτων στην Ελλάδα, που καλούν τον λαό να κάνει υπομονή και θυσίες «για να γίνουμε Ευρώπη». Οι ακριβοπληρωμένοι ΝΑΤΟικοί εξοπλισμοί, η φτώχεια, η ανεργία, τα ματωμένα κρατικά πλεονάσματα και οι «κόφτες» κοινωνικών δαπανών, η άγρια καταστολή, τα ναυάγια των ξεριζωμένων, αυτά είναι η «ευρωπαϊκή κανονικότητα». Αυτή είναι η ΕΕ, μια συμμορία ληστών που αλληλοτρώγονται για να μοιράσουν τα κέρδη και τις ζημιές, την ίδια ώρα που «αδελφωμένοι» τσακίζουν τους ευρωπαϊκούς λαούς.
Σε διαφορετικές χώρες, σε όλες τις γλώσσες τα προβλήματα και τα αιτήματα είναι κοινά, οι αγωνίες των νέων έχουν κοινή ρίζα. «Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας» φωνάζουν οι νέοι στην Ελλάδα. «Leurs profits, nos miseres» («Τα κέρδη τους, η δυστυχία μας») γράφουν στα πλακάτ οι νέοι στη Γαλλία. Σε όλη την Ευρώπη είναι ίδιος ο εχθρός, ο καπιταλισμός, που θυσιάζει τις κοινωνικές ανάγκες στον βωμό του κέρδους. Το σύστημα στο οποίο παράγεται τεράστιος πλούτος, αλλά στερεί από τους πολλούς, τους παραγωγούς αυτού του πλούτου, τη δυνατότητα να ζήσουν σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες τους. Το σύστημα που θέλει τη νεολαία πρόθυμη να σκοτώσει και να σκοτωθεί για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, των αγορών, των ενεργειακών δρόμων ανάμεσα στους καπιταλιστές.
Αυτό είναι το μέλλον που ετοιμάζουν για τη νεολαία σε ολόκληρη την Ευρώπη. Γι’ αυτό και σήμερα είναι πιο επίκαιρη και αναγκαία από ποτέ η πάλη για την επαναστατική ανατροπή του γερασμένου, εκμεταλλευτικού συστήματος και την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας, της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, του σοσιαλισμού – κομμουνισμού.
Τελικά «να γίνουμε Ευρώπη» ή μήπως όχι;
Στη χώρα μας η κυβέρνηση της ΝΔ, που υλοποιεί κατά γράμμα την ίδια αντιλαϊκή πολιτική, εκβιάζει τον λαό να κάτσει φρόνιμα «για να μη γίνουμε Γαλλία». Την ίδια ώρα στη Γαλλία απειλούν τον γαλλικό λαό «να μη γίνουμε Ελλάδα της κρίσης». «Ελλάς – Γαλλία» συμμαχία στις απειλές, στην καταστολή και στην τρομοκρατία των λαών τους! Η τραγική ειρωνεία είναι ότι στα χρόνια της κρίσης απειλούσαν τον λαό μας ότι αν δεν δεχτεί τα μνημόνια «θα χάσουμε το τρένο της Ευρώπης»!
Αυτό που κρύβουν είναι ότι σε Ελλάδα και Γαλλία, σε ανάπτυξη και κρίση, σε πόλεμο και «ειρήνη», υπάρχουν δύο πατρίδες με αντίθετα συμφέροντα. Από τη μια οι λαοί που ματώνουν και από την άλλη οι καπιταλιστές που κερδίζουν από την εκμετάλλευση και τους πολέμους.
Επομένως, το πραγματικό δίλημμα δεν είναι αν «θα γίνουμε Ευρώπη και Γαλλία», αλλά για ποια Ελλάδα και Ευρώπη αξίζει να παλέψουμε. Για μια Ελλάδα σε μια Ευρώπη της πολεμικής προετοιμασίας, των μονοπωλίων; ‘Η για μια άλλη Ελλάδα και μια διαφορετική Ευρώπη, της κοινωνικής ευημερίας, του σοσιαλισμού!
ΚΚΕ, ο πραγματικός αντίπαλος της κυβέρνησης και της κυρίαρχης πολιτικής
Για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκε πως ο πραγματικός αντίπαλος της κυβέρνησης και της πολιτικής της είναι το οργανωμένο κίνημα και το ΚΚΕ. Γιατί το ΚΚΕ πρωτοστατεί στην οργάνωση της πάλης του λαού και της νεολαίας στη χώρα μας και συμβάλλει ώστε αυτοί οι αγώνες να έχουν συνέχεια, διάρκεια, αντοχή και κυρίως προοπτική στον δρόμο της ανατροπής της αστικής εξουσίας.
Γι’ αυτό διάφορα επιτελεία εντός και εκτός Ελλάδας, η κυβέρνηση και άλλα αστικά κόμματα συγκέντρωσαν τα πυρά τους στο ΚΚΕ και στην ΚΝΕ.
Αμερικανικά ΜΜΕ, συνδεδεμένα με τον Τραμπ, έφτασαν σε απίστευτο σημείο γελοιότητας και προβοκάτσιας να κατηγορούν την ΚΝΕ για τα επεισόδια στη Γαλλία!
Η κυβέρνηση ανέσυρε την ανιστόρητη θεωρία της ΕΕ για τα «δύο άκρα», ταυτίζοντας τον κομμουνισμό με τον φασισμό, τους 200 της Καισαριανής με τους ναζί εκτελεστές τους.
Κάποιοι «ανακάλυψαν» ότι τα μέλη της ΚΝΕ στα σχολεία πρωτοστατούν στην ενημέρωση και στην οργάνωση της πάλης μαζί με τους συμμαθητές τους. Δυστυχώς γι’ αυτούς, η κυβέρνηση δεν μπορεί να βάλει ηλικιακό κόφτη στην αμφισβήτηση και στον αγώνα!
Αυτό πους ενοχλεί είναι ότι η ΚΝΕ δεν τους επιτρέπει να παίζουν με τις ζωές των μαθητών. Αν δεν ήταν η ΚΝΕ στην Γκράβα, το μεγαλύτερο σχολικό συγκρότημα της χώρας, μαζί με τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς να ξεσηκώσουν το σχολείο, 4.000 μαθητές θα έκαναν ακόμα μάθημα πάνω σε μια ωρολογιακή βόμβα!
Αυτό που τους ενοχλεί είναι οι μαθητές να σκέφτονται, να μαθαίνουν τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, να παλεύουν για έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς πολέμους, φτώχεια, φασισμό.
Από την άλλη, η σοσιαλδημοκρατία κλαίει και οδύρεται για τη χαμένη «κοινωνική συνοχή», δηλαδή την υποταγή της εργατικής τάξης στο κεφάλαιο, και δίνει εξετάσεις στο σύστημα ότι αυτή μπορεί καλύτερα από τη ΝΔ να κάνει τη βρώμικη δουλειά, προς «αποφυγή εξεγέρσεων», όπως προειδοποιούσε ο Τσίπρας. Γι’ αυτό οι δυνάμεις της στους φοιτητικούς συλλόγους υπονόμευσαν τις κινητοποιήσεις.
Ο φασίστας Κασιδιάρης, με «χορηγό» γνωστό φαρμακοβιομήχανο, γαβγίζει για «κομμουνιστικές διαδηλώσεις» και διάφορα φασιστοειδή στα σχολεία προσπάθησαν να βάλουν εμπόδια στις κινητοποιήσεις, στοιχισμένα πίσω από το κράτος, την αστυνομία, το υπουργείο Παιδείας, αποδεικνύοντας ξανά τον ρόλο τους ως εφεδρείας του συστήματος ενάντια στο κίνημα.
Αυτό που φοβούνται δεν είναι μόνο η μαζική συμμετοχή, αλλά και η δυνατότητα η λαϊκή οργή να βρει στόχο, να συγκρουστεί με την πολιτική του κέρδους. Γιατί στη χώρα μας υπάρχει ταξικό, οργανωμένο κίνημα που μπορεί να βάλει το στίγμα του στις διεκδικήσεις σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, να αποφύγει τις παγίδες, να απορρίψει παλιούς και νέους σωτήρες, να βαδίσει στον δρόμο της ανατροπής
Τι επιβεβαιώνουν οι πρόσφατες κινητοποιήσεις στη χώρα μας;
Πηγή: Eurokinissi
Καταρχάς τη μεγάλη όξυνση των λαϊκών προβλημάτων, εξαιτίας της ακρίβειας, της πολεμικής προετοιμασίας, της εμπορευματοποίησης και υποβάθμισης στοιχειωδών αναγκών, που μπορούν να πυροδοτήσουν μεγάλες αγωνιστικές αντιδράσεις και διεργασίες σε νεανικές συνειδήσεις. Αλλωστε οι χιλιάδες νέοι που βγήκαν στον δρόμο δεν διαδήλωσαν μόνο την αλληλεγγύη τους στους νέους της υπόλοιπης Ευρώπης, αλλά και την απόφασή τους να παλέψουν για να ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματά τους. Σε αυτό το έδαφος, οι δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ έχουμε ευθύνη να βγούμε μπροστά ώστε η αγανάκτηση για την αντιλαϊκή πολιτική να εκφραστεί αγωνιστικά, να συναντηθεί πολιτικά με την πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ.
Η δυσαρέσκεια από την πολιτική της κυβέρνησης «βράζει», ενώ μεγαλώνει και η δυσπιστία προς τα κόμματα της συστημικής αντιπολίτευσης, αφού συμπλέουν στρατηγικά με την κυβέρνηση στη στήριξη των κερδών, στην κοστολόγηση των λαϊκών αναγκών, στην πολεμική εμπλοκή για τα συμφέροντα των εφοπλιστών κ.ά. Την ίδια ώρα υπάρχει πολύς κόσμος, όπως απέδειξε και η επιτυχία του 52ου Φεστιβάλ, που παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις θέσεις του ΚΚΕ, θέλει να δράσει στο πλευρό του, έχει προσδοκία ότι στα δύσκολα που έρχονται μπορεί να ακουμπήσει στο ΚΚΕ.
Και από τις πρόσφατες κινητοποιήσεις αποδείχθηκε πως η πρωτόβουλη και μαχητική δράση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ δημιουργεί νέες δυνατότητες επικοινωνίας, συσπείρωσης, συμπόρευσης με το Κόμμα.
Μια οργανωμένη και αποφασισμένη ομάδα ανθρώπων, με τα μέλη της ΚΝΕ μπροστά, σε κάθε χώρο Εκπαίδευσης και δουλειάς, αν στηριχθεί ολόπλευρα μπορεί να σπάσει την τρομοκρατία και τη μοιρολατρία, να διαφωτίσει, να οργανώσει και να κινητοποιήσει πολλαπλάσιες δυνάμεις, να αποτελέσει τη «μαγιά» για την οικοδόμηση νέων ΟΒ.
Ετσι, είναι πλέον περισσότερα τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, οι σχολές κατάρτισης, οι χώροι δουλειάς όπου μπορούμε να βάλουμε στόχο «κάθε μέλος της ΚΝΕ και μια Οργάνωση Βάσης», αναλαμβάνοντας την ευθύνη να στηρίξουμε τα μέλη της ΚΝΕ ως διαφωτιστές και οργανωτές της πάλης για τα σύγχρονα δικαιώματα της νεολαίας, στον δρόμο για την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας.
Ετσι αλλάζει ο κόσμος!
Ξέρουμε ότι στη σκέψη πολλών νέων που συμπορευόμαστε στους αγώνες και αναζητούν διέξοδο από το σάπιο σύστημα είναι κυρίαρχο το ερώτημα «αν μπορεί να αλλάξει ο κόσμος».
Ομως, σε έναν κόσμο που φλέγεται από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και αλλάζει με καταιγιστικούς ρυθμούς, σε έναν κόσμο όπου «αήττητοι στρατοί» τα βρίσκουν σκούρα, «ακλόνητες συμμαχίες» ραγίζουν, «ισχυρές οικονομίες» βουλιάζουν στην ύφεση, το πραγματικό ερώτημα είναι προς ποια κατεύθυνση θα αλλάξει ο κόσμος, αν ο λαός και η νεολαία θα βγουν στο προσκήνιο ή θα μείνουν θεατές στη σφαγή τους.
Οι μεγάλες κινητοποιήσεις σε όλη την Ευρώπη και σε άλλες χώρες του κόσμου δείχνουν ότι οι λαοί δεν έχουν πει ακόμα την τελευταία τους λέξη!
Η μεγαλύτερη διεθνής απεργία των τελευταίων δεκαετιών σε πάνω από 100 λιμάνια σε 4 ηπείρους στις 30 Οκτώβρη, με σύνθημα «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο», δείχνει τη δύναμη της εργατικής τάξης να βάλει εμπόδια στην πολεμική μηχανή, να χαράξει τον δικό της δρόμο για να απαλλαγεί από την εκμετάλλευση.
Μέσα από την όξυνση της ταξικής πάλης και την ιδεολογική αντεπίθεση των κομμουνιστών σε κάθε χώρα, θα ανασυγκροτηθεί το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα, θα συναντηθεί η εργατική τάξη με τις επαναστατικές ιδέες, θα οργανωθεί σε «τάξη για τον εαυτό της» για να εκπληρώσει την ιστορική της αποστολή, την ανατροπή της τελευταίας εκμεταλλευτικής κοινωνίας και την οικοδόμηση της κοινωνίας της πραγματικής ελευθερίας, του σοσιαλισμού – κομμουνισμού.
Οι χιλιάδες νέοι που τραγουδούν τη «Διεθνή» στους δρόμους του Παρισιού τρομάζουν τους απολογητές του συστήματος, γιατί αν και δεν συνειδητοποιείται στην ουσία και στο βάθος του, το όραμα του κομμουνισμού συνεχίζει να συνεγείρει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Γι’ αυτό επιστρατεύουν τον αντικομμουνισμό, για να πείσουν τη νέα γενιά ότι ο καπιταλισμός είναι μονόδρομος και κάθε προσπάθεια να αλλάξει αυτός ο κόσμος είναι καταδικασμένη να αποτύχει.
Είναι λοιπόν κρίσιμο σήμερα να ανέβει η ικανότητά μας να συζητάμε πλατιά στη νεολαία για την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού – κομμουνισμού, να απαντάμε σε εύλογους προβληματισμούς που αφορούν την πείρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στον 20ό αιώνα, να υπερασπίζουμε τις κατακτήσεις του, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τα κρίσιμα διδάγματα για τις αιτίες της αντεπανάστασης. Να δώσουμε στις έννοιες κομμουνιστικός, σοσιαλιστικός κ.λπ. το πραγματικό τους περιεχόμενο, κόντρα στη συστηματική προσπάθεια να χάσουν το νόημά τους και την επαναστατική τους φλόγα.
Γιατί ο σοσιαλισμός – κομμουνισμός δεν είναι μια υπόθεση του μακρινού και άγνωστου μέλλοντος. Είναι σήμερα επίκαιρος και αναγκαίος, είναι η μοναδική διέξοδος από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Μέσα στην καθημερινή διεκδίκηση για τις ανάγκες της νεολαίας, και μέσα από την αυτοτελή παρέμβαση της ΚΝΕ, μπορούμε να συζητήσουμε με πολύ περισσότερους νέους για τον δρόμο της ανατροπής. Να εξηγήσουμε ότι η ΚΝΕ πρωτοστατεί σήμερα σε κάθε αγώνα, ακριβώς γιατί παλεύει για το γκρέμισμα του συστήματος που γεννά τα αδιέξοδα στη ζωή των νέων. Γιατί το ΚΚΕ έχει Πρόγραμμα εξουσίας που καταργεί το καπιταλιστικό κέρδος και βάζει στο επίκεντρο την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Σε αυτόν τον δρόμο αξίζει να βαδίσουν ακόμα περισσότεροι, για να πάρουν τα όνειρα εκδίκηση.
Η αρχή έγινε!
Τώρα είναι η ώρα να φουντώσουν οι νεανικές διεκδικήσεις και να κλιμακωθούν οι κινητοποιήσεις. Να συναντηθούν με το εργατικό κίνημα, στην απεργία των λιμενεργατών στις 30 Οκτώβρη και στην πανελλαδική απεργία στις 25 Νοέμβρη.
Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να ανέβει ο βαθμός οργάνωσης και συμμετοχής μαθητών και φοιτητών στις συλλογικές διαδικασίες, να δυναμώσει η αγωνιστική δράση των μαθητικών συμβουλίων, των φοιτητικών και σπουδαστικών συλλόγων, των εργατικών σωματείων.
Ο φετινός εορτασμός του ξεσηκωμού του Πολυτεχνείου μπορεί να δώσει ώθηση στην πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και την εμπλοκή της χώρας. Διεθνιστικό μήνυμα αλληλεγγύης στους λαούς που αγωνίζονται θα στείλει και η 20ή Συνάντηση Κομμουνιστικών Νεολαίων από την Ευρώπη, που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα στις 15 και 16 του Νοέμβρη, με πρωτοβουλία της ΚΝΕ.
Είμαστε αισιόδοξοι! Η 108η επέτειος από την ίδρυση του ΚΚΕ στις 17 Νοέμβρη μπορεί να βρει την Οργάνωσή μας ακόμα πιο γερή και μαζική, στην πρώτη γραμμή των αγώνων της νεολαίας!
(Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου»)
