Ως παράγοντα που ενίσχυσε τα «διαπραγματευτικά χαρτιά» του Κιέβου στον πόλεμο με τη Ρωσία παρουσίασε η Γκίλφοϊλ το αμερικανικό LNG που έφτασε μέσω Ελλάδας στην Ουκρανία τον χειμώνα.
Ο Κάθετος Διάδρομος και το LNG είναι κερδοφόρα μπίζνα για τους επιχειρηματικούς ομίλους, αλλά και «εργαλείο» πολέμου. Μέσα σε αυτό το κάδρο, ο Πάιατ «σφύριξε» ξανά τα σχέδια για τις δουλειές της ΔΕΗ στην Ουκρανία. Μιλώντας για την επέκταση της επιχείρησης σε Ρουμανία και Πολωνία, αποκάλυψε ότι η ΔΕΗ «κοιτάζει προς την Ουκρανία», ενώ χαρακτήρισε την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, με αιχμή την Πολωνία και την Ουκρανία, το «πραγματικό έπαθλο» του Κάθετου Διαδρόμου. Την ώρα δηλαδή που οι βόμβες και οι πύραυλοι καταστρέφουν ενεργειακές υποδομές, κάποιοι ήδη κοιτούν ποιοι θα αναλάβουν την ανοικοδόμησή τους και ποια κεφάλαια θα βρουν θέση στην αγορά της «επόμενης μέρας», ως μερτικό στη διανομή της ιμπεριαλιστικής λείας.
Δεν είναι λοιπόν δύο παράλληλοι δρόμοι… Ο πόλεμος είναι η σύγκρουση για κέρδη, αγορές, δρόμους και πηγές με τα όπλα, σε συνέχεια των ανταγωνισμών της αστικής τάξης για τα ίδια έπαθλα σε καιρό ειρήνης. Και, βέβαια, η καταστροφή ανοίγει δρόμους για νέες μπίζνες.
Κάπως έτσι η αμερικανική «ενεργειακή κυριαρχία», ο εκτοπισμός της Ρωσίας από την ευρωπαϊκή αγορά, ο Κάθετος Διάδρομος και η ανοικοδόμηση της Ουκρανίας «κουμπώνουν» στο ίδιο επικίνδυνο «παζλ», όπου η ελληνική αστική τάξη, με τη συμμετοχή της στον πόλεμο και στα αμερικανοΝΑΤΟικά σχέδια, πάει να βάλει το δικό της κομμάτι.
ΠΗΓΗ:902
