Απαιτούνται πολιτικές στρατηγικές βάθους και συνδυαστικά µέτρα που θα στοχεύουν στην ανάπτυξη ενός άλλου παραγωγικού και εργασιακού προτύπου.
Η Ελλάδα εισήλθε στον 21ο αιώνα µε βαθιά και δοµικά κοινωνικά προβλήµατα που µετά τα µνηµόνια οξύνθηκαν περαιτέρω και πλέον απειλούν την ίδια την ύπαρξή της.
Η γενικευµένη και οξεία φτώχεια και η στέρηση βασικών αγαθών, που µαστίζουν κυρίως τους νέους και τις νέες του τόπου, εντείνουν τις ανισότητες και το διάχυτο αίσθηµα κοινωνικής αδικίας. Επιπλέον, οι επισφαλείς εργασιακές σχέσεις και η ανεργία απαξιώνουν το ανθρώπινο κεφάλαιο της χώρας και επιδρούν αρνητικά στις προσδοκίες των νέων για δηµιουργία δικής τους οικογένειας.
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες σηµειώνεται ραγδαία µείωση των γεννήσεων και δηµογραφική γήρανση που οδηγούν ταχεία προς τη µεγάλη συρρίκνωση του πληθυσµού και την υποβάθµιση των παραγωγικών δυνατοτήτων του ελληνικού κοινωνικού σχηµατισµού. Ολοι συµφωνούν ότι, εάν αυτές οι ισχυρά αρνητικές τάσεις δεν ανατραπούν σύντοµα, η βιωσιµότητα της ελληνικής κοινωνίας θα πληγεί ανεπανόρθωτα.
Τα αίτια και τα χαρακτηριστικά αυτών των προβληµάτων δεν είναι µονοσήµαντα και επιφανειακά, αλλά συνδέονται µε το στρεβλό παραγωγικό πρότυπο που επικράτησε στη µεταπολίτευση και τις πολιτικές που υιοθετήθηκαν για την αντιµετώπισή τους εντός αυτού του προτύπου. Αυτές οι πολιτικές µέχρι σήµερα είναι αποσπασµατικές, ελλιπώς χρηµατοδοτούµενες, ασυνεχείς και άµεσα εξαρτώµενες από τις εισροές πόρων από τα ευρωπαϊκά ταµεία καταδεικνύοντας τις ανεπάρκειες του πολιτικού προσωπικού της χώρας.
Για το ξεπέρασµά τους απαιτούνται πολιτικές στρατηγικές βάθους και συνδυαστικά µέτρα που θα στοχεύουν στην ανάπτυξη ενός άλλου παραγωγικού και εργασιακού προτύπου, φιλικού προς τους εργαζόµενους και την οικογένεια που θα διευρύνει τις ευκαιρίες εργασιακής ένταξης και επαγγελµατικής εξέλιξης των νέων. Κοντολογίς, θα πρέπει να αναδειχθεί και να επικρατήσει µια νέα αντίληψη για την πολιτική και τον ρόλο της, δηλαδή νέο πολιτικό προσωπικό.
Απαραίτητα στοιχεία των παραπάνω πολιτικών στρατηγικών, κατά την άποψή µου, είναι τα παρακάτω µέτρα πολιτικής:
01 Επιδότηση κατά 50% του επιτοκίου των δανείων για αγορά πρώτης κατοικίας από τις νέες οικογένειες όταν το ζευγάρι είναι µέχρι 40 ετών και για όλο τον χρόνο που διαρκεί το δάνειο.
02 Θεσµοθέτηση της υποχρέωσης του εργοδότη να απασχολεί στην ίδια ή καλύτερη θέση εργασίας τη νέα µητέρα για διάστηµα τουλάχιστον τριών ετών µετά τη λήξη της γονικής της άδειας. Παράλληλα θα πρέπει να καταργηθούν τα εισοδηµατικά και περιουσιακά κριτήρια του προγράµµατος κουπονιών για βρεφικούς και παιδικούς σταθµούς ώστε να καλύπτεται το σύνολο των παιδιών από έξι µηνών έως τεσσάρων ετών από αυτό.
03 Αναβάθµιση της Επιθεώρησης Εργασίας σε συνταγµατικά κατοχυρωµένη ανεξάρτητη αρχή στο πρότυπο του Συνηγόρου του Πολίτη.
04 Επέκταση των κλιµακίων φορολόγησης του ετήσιου εισοδήµατος, που σήµερα ισχύουν για τους νέους έως 25 ετών, και στους νέους έως 30 ετών, και αυτών που ισχύουν σε όσους είναι 26-30 ετών και σε όσους είναι 31-35 ετών.
05 Επιδότηση κατά 50% των ασφαλιστικών εισφορών των νέων έως 35 ετών που προσλαµβάνονται µε συµβάσεις αορίστου χρόνου και πλήρους απασχόλησης για διάστηµα τουλάχιστον δύο ετών.
06 Θεσµοθέτηση ετήσιας επιστροφής φόρου, τουλάχιστον 3.000 ευρώ το έτος, για κάθε παιδί έως πέντε ετών χωρίς εισοδηµατικά ή περιουσιακά κριτήρια σαν ένα είδος «αρνητικού φόρου εισοδήµατος».
07 Θεσµοθέτηση εγγυηµένου βασικού εισοδήµατος 400 ευρώ τον µήνα για όλους τους νέους άνω των 17 ετών που ολοκληρώνουν επιτυχώς οποιαδήποτε βαθµίδα της εκπαίδευσης για διάστηµα 3 ετών µετά την ολοκλήρωσή της.
ΠΗΓΗ:documento
