Ως «καλοκαιρινό δώρο» στην οικονομία παρουσιάζεται από τα αστικά επιτελεία και την κυβέρνηση η εύθραυστη συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν, που στην πραγματικότητα σηματοδοτεί όχι το τέλος αλλά την ένταση των παζαριών και των ανταγωνισμών. Κατά το αφήγημα, η συμφωνία – αυτή η ίδια συμφωνία που λένε ότι έχει «αβεβαιότητες», «κενά», «ψιλά γράμματα» και είναι «υπό αίρεση» – λειτουργεί περίπου ως ένα μαγικό ελιξίριο που «προσφέρει χαμηλότερο κόστος Ενέργειας, πιο ήπιο πληθωρισμό, ευνοϊκότερες συνθήκες χρηματοδότησης, ισχυρότερη κατανάλωση και ανάκαμψη των τουριστικών κρατήσεων», όπως έλεγε τις προάλλες ο πρόεδρος του ΕΒΕΠ, Β. Κορκίδης.
Πρόκειται για ισχυρισμούς που έχουν ξεκάθαρο στόχο αφενός τον εφησυχασμό των λαϊκών στρωμάτων για μια υποτιθέμενη «επιστροφή στην κανονικότητα», γεγονός που δεν προκύπτει από πουθενά, αφετέρου να στηθεί το προκλητικό προεκλογικό παιχνίδι που βλέπουμε τις μέρες αυτές ανάμεσα στα αστικά κόμματα και το οποίο επαναλαμβάνει το μύθευμα πως «όταν οι εργαζόμενοι βάζουν πλάτη και κάνουν υπομονή και η καπιταλιστική οικονομία πάει καλά», τότε υπάρχουν και «περιθώρια παρεμβάσεων» από την εκάστοτε κυβέρνηση και ο εργαζόμενος «έχει λαμβάνειν». Τα λένε μάλιστα αυτά την ίδια ώρα που στα «ψιλά γράμματα» των εφημερίδων λέγεται φόρα – παρτίδα ότι λόγω της «αποκλιμάκωσης» στη Μέση Ανατολή η κυβέρνηση ετοιμάζεται να μαζέψει μια ώρα αρχύτερα τα «στοχευμένα και προσωρινά» μέτρα που είχε ανακοινώσει το προηγούμενο διάστημα, δηλαδή τα διάφορα pass της κοροϊδίας, που τα έχει πάρει τρίδιπλα από την άλλη τσέπη και που βέβαια ούτε με το κιάλι δεν έδωσαν ανακούφιση από το τεράστιο κύμα ακρίβειας και τη συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο.
Η «μεγάλη εικόνα» δείχνει ότι οι συνέπειες είναι μπροστά
Για μία ακόμα φορά τα αστικά επιτελεία προσπαθούν να θολώσουν τη «μεγάλη εικόνα», η οποία είναι αυτή που καθορίζει και τα επιμέρους, και αντανακλάται στις βαριές συνέπειες που καλούνται να πληρώσουν τα λαϊκά στρώματα.
Ποια είναι αυτή; Είναι οι πολύ μεγάλοι ανταγωνισμοί, πρώτα απ’ όλα αυτός για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα, που δίνει τον τόνο και «διαθλάται» και σε όλες τις επιμέρους αντιπαραθέσεις, όπως στο εσωτερικό του ευρωατλαντικού στρατοπέδου, ανταγωνισμοί που δεν μπορούν να «διευθετηθούν» ειρηνικά. Είναι τα αδιέξοδα και οι αντιφάσεις που βρίσκονται στο DNA του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος και οδηγούν σε μια νέα κρίση. Ολα αυτά όχι μόνο δεν λύνονται αλλά αντίθετα έρχονται με μεγαλύτερη σφοδρότητα στην επιφάνεια, από μια συμφωνία που εν πολλοίς δείχνει ότι η εξέλιξη του πολέμου μετέβαλε τους συσχετισμούς αλλά και αποτύπωσε επί του πεδίου τη μεταβολή αυτή, με τις μεν ΗΠΑ να βρίσκονται σε σχετικά πιο δυσχερή θέση σε σχέση με χτες απέναντι στους ανταγωνιστές τους, τη δε ΕΕ να έχει δεχτεί ένα ακόμα πλήγμα σε όλους τους οικονομικούς δείκτες και πέραν αυτών.
Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι ένας ακόμα γύρος ανταγωνισμών και αντιπαραθέσεων βρίσκεται μπροστά και πως όχι μόνο «ανακούφιση» δεν έχουν να δουν οι λαοί, αλλά αντίθετα θα κληθούν να πληρώσουν και την – πολεμική και όχι μόνο – προετοιμασία του.
Χαρακτηριστική είναι για παράδειγμα η συζήτηση για τις συνέπειες της ενεργειακής κρίσης και πώς αυτές μπορούν να αντιστραφούν. Οι υποσχέσεις για επαναφορά στα προπολεμικά επίπεδα όχι μόνο διαψεύδονται απ’ όλη την προηγούμενη πείρα (π.χ. οι τιμές του φυσικού αερίου στην ΕΕ, που έχουν «αποκλιμακωθεί» σήμερα σε σχέση με την αρχή του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, παραμένουν σχεδόν διπλάσιες σε σχέση με τα προπολεμικά επίπεδα), όχι μόνο «σκοντάφτουν» στο γεγονός ότι πολύ μεγάλες και κρίσιμες ενεργειακές υποδομές έχουν δεχτεί πλήγματα σε όλη την περιοχή της Μ. Ανατολής (οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για αποκατάσταση που θα πάρει από 6 μήνες έως 2 χρόνια), αλλά κυρίως κρύβουν το γεγονός ότι ο πόλεμος ανέδειξε πως η Ενέργεια είναι πεδίο του πολέμου και όχι κάποια «παράπλευρη απώλειά» του.
Αυτό με απλά λόγια σημαίνει ότι το κεφάλαιο, η κυβέρνηση, τα κόμματά τους, θα συνεχίσουν και το επόμενο διάστημα να «ενισχύουν το οπλοστάσιό» τους, φορτώνοντας τα βάρη στον λαό, ο οποίος το επόμενο διάστημα θα συνεχίσει να πληρώνει πανάκριβα καύσιμα και Ενέργεια προκειμένου η κυβέρνηση:
- Να στηρίξει με υποδομές και προνόμια τα σχέδια «ενεργειακής κυριαρχίας» των ΗΠΑ στην Ανατολική Ευρώπη (με τον Κάθετο Διάδρομο) και στην Ανατολική Μεσόγειο (όπως αποτυπώνονται και στην τριμερή με Κύπρο – Ισραήλ), από τα οποία το κεφάλαιο προσδοκά μεγάλα κέρδη. Σχέδια που ανάμεσα στα άλλα προϋποθέτουν τις κυρώσεις στους φτηνότερους ρωσικούς υδρογονάνθρακες, τα «ρεσάλτα» στον λεγόμενο «σκιώδη στόλο» της Ρωσίας κ.ο.κ., προετοιμάζοντας και για τις επόμενες «κρίσεις» που επίσης θα πληρώσει ο λαός.
- Να «τρέξει» τις ενεργειακές διασυνδέσεις για την εξαγωγή ρεύματος, τις υποδομές για την αποθήκευση Ενέργειας, τις εγγυημένες τιμές στις ΑΠΕ, και όλα αυτά με τον μανδύα της «απεξάρτησης» από τους ανταγωνιστές και της «ενεργειακής ανθεκτικότητας», όπως και του κλεισίματος της ψαλίδας της «ανταγωνιστικότητας» των βιομηχάνων έναντι των ανταγωνιστών τους στην Ευρώπη και ευρύτερα.
- Να θωρακίσει την κερδοφορία των μεγάλων ενεργειακών ομίλων, των διυλιστηρίων, των εφοπλιστών, οι οποίοι όλους τους προηγούμενους μήνες είδαν τα κέρδη τους να εκτοξεύονται από την «ευτυχή» συγκυρία του ιμπεριαλιστικού πολέμου και την εκτόξευση των τιμών.
Η …κανονικότητα της εκμετάλλευσης και της ακρίβειας
Αντίστοιχη είναι η εικόνα σε σχέση με την ακρίβεια, όπου η κυβέρνηση και τα αστικά επιτελεία, επιστρατεύοντας και τις αστειότητες περί «πάταξης της αισχοκέρδειας» με εφαρμογές στο κινητό, προαναγγέλλουν για πολλοστή φορά αποκλιμάκωση του πληθωρισμού.
Στην πραγματικότητα, όλες οι αιτίες που τσακίζουν το λαϊκό εισόδημα όχι μόνο παραμένουν αλλά πολλαπλασιάζονται.
Η φοροληστεία και τα ματωμένα πλεονάσματα, που έφτασαν τα 5 δισ. μόνο τους πρώτους μήνες του χρόνου, το Σύμφωνο Σταθερότητας, τα νέα μνημόνια διαρκείας για τους λαούς όπως αυτά αποτυπώνονταν στη χτεσινή συζήτηση για τον ευρωενωσιακό προϋπολογισμό, οι περικοπές κάθε είδους κοινωνικών δαπανών, που κάνουν τον λαό να βάζει πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, τα σχέδια για τη λεηλασία των αποταμιεύσεων και των ασφαλιστικών ταμείων για την «Ενωση Αποταμιεύσεων», όχι μόνο είναι εδώ αλλά είναι το «προαπαιτούμενο» ώστε – όπως λένε όλα τα αστικά κόμματα – η ΕΕ τώρα να «αδράξει την ευκαιρία» και να αποκτήσει την «αυτονομία» της στους πολεμικούς σχεδιασμούς, διεκδικώντας πιο ενεργά κομμάτι από τη «λεία».
Η εμπορευματοποίηση της Παιδείας και της Υγείας, η «απελευθέρωση» των Μεταφορών, της Ενέργειας, του νερού κ.ο.κ. αποτελούν προϋπόθεση για να βρουν διέξοδο τα συσσωρευμένα κεφάλαια, να προσελκυστούν «επενδυτές», να κάνουν «ράλι στα χρηματιστήρια» οι μετοχές των επιχειρηματικών ομίλων, όπως γράφεται τις μέρες αυτές στις οικονομικές σελίδες.
Αντίστοιχα, οι Ευρωπαϊκές Οδηγίες, οι Εκθέσεις όπως αυτή του Ντράγκι, τα νομοσχέδια που οδηγούν σε ένταση της εκμετάλλευσης, αποτελούν το «προαπαιτούμενο» για το κεφάλαιο ώστε να κλείσουν το «κενό ανταγωνιστικότητας» με τα αντίπαλα ιμπεριαλιστικά κέντρα: Ολα αυτά ακριβώς που υπηρετούν και η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα είναι το εμπόδιο για τις αυξήσεις μισθών, την πραγματική επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης, και οδηγούν τον μισθό να τελειώνει στα μέσα του μήνα.
Ολα αυτά είναι ακριβώς η «κανονικότητα» και η «ομαλότητα» για την επαναφορά στις οποίες μιλάνε τα αστικά επιτελεία και πρέπει να τις σημαδέψει με τον αγώνα του ο λαός, ενισχύοντας τη σταθερότητα του δικού του αγώνα, για να μην πληρώσει τους πολέμους και τα κέρδη του κεφαλαίου, περνώντας στην αντεπίθεση και διεκδικώντας την ικανοποίηση των δικών του σύγχρονων αναγκών.
T.
