Στη σκιά των ανταγωνισμών που οξύνονται για τον νέο ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, αλλά και με τις ΗΠΑ για τη στήριξη του ιμπεριαλιστικού μετώπου στην Ουκρανία, η ΕΕ σκοπεύει να διαθέσει άλλα 21,3 δισ. ευρώ για τον δεύτερο κύκλο του SAFE, του προγράμματος που στηρίζει με «ζεστό» χρήμα την ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας σε συνθήκες καταιγιστικής προετοιμασίας μιας γενικευμένης σύγκρουσης.
Το πλαίσιο που θέτει η Κομισιόν έχει ξεκάθαρο στόχο: Καλεί τα κράτη – μέλη να αξιοποιήσουν τη νέα χρηματοδότηση «για την ενίσχυση της συνεργασίας με την Ουκρανία, μεταξύ άλλων μέσω της ένταξης κοινών προμηθειών με το Κίεβο στα επενδυτικά τους σχέδια». Με άλλα λόγια, να χρηματοδοτήσουν την παραγωγή και προμήθεια πολεμικού υλικού για τις ανάγκες του ιμπεριαλιστικού πολέμου ΝΑΤΟ – Ρωσίας στην Ουκρανία.
Η έμφαση δίνεται στην «κάλυψη των επειγουσών αναγκών των ουκρανικών και των ευρωπαϊκών ενόπλων δυνάμεων, ιδίως στους τομείς της αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας, των μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones) και των συστημάτων αντιμετώπισής τους, καθώς και των πυρομαχικών και των πυραύλων». Το πρόγραμμα SAFE παράγει έτσι άφθονη πυρίτιδα για την κλιμάκωση της σύγκρουσης με τη Ρωσία.
Ο ευρωπαϊκός δανειοδοτικός μηχανισμός SAFE θα διαθέσει συνολικά 150 δισ. ευρώ στα κράτη – μέλη για την ενίσχυση των πολεμικών δυνατοτήτων τους. Πάνω από 13 δισ. έχουν ήδη εκταμιευθεί σε 11 κράτη – μέλη που είχαν ζητήσει χρηματοδότηση, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, με 787,7 εκατ. ευρώ. Είναι λεφτά που φορτώνονται στην πλάτη του λαού, ο οποίος ματώνει για να θωρακίζεται ο πολεμικός μηχανισμός της ΕΕ και να επενδύονται συσσωρευμένα κεφάλαια στη βιομηχανία των όπλων.
Η ΕΕ εξοπλίζεται σαν αστακός, για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των μονοπωλίων της στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, όπου η μοιρασιά της ιμπεριαλιστικής λείας γίνεται τώρα με πολεμικά μέσα. Οι μεγαλύτερες οικονομίες της κινούνται στην κόψη του ξυραφιού, κάνοντας το κεφάλαιο ακόμα πιο επιθετικό απέναντι στους εργαζόμενους και τον λαό. Τα κρατικά ελλείμματα και χρέη μεγαλώνουν κι άλλο με τα δάνεια του SAFE. Είναι αντανάκλαση της στήριξης των μονοπωλίων και της πολεμικής προετοιμασίας, που πληρώνει με νέες θυσίες ο λαός.
Κυβέρνηση και επιχειρηματικοί όμιλοι στην Ελλάδα, με τη στήριξη και των άλλων κομμάτων, επιχειρούν να κάνουν τους εργαζόμενους και τη νεολαία συμμέτοχους στα πολεμικά τους σχέδια, μοιράζοντας υποσχέσεις για «αύξηση του πλούτου» από τη συμπαραγωγή πολεμικού υλικού με άλλες χώρες, όπως το Ισραήλ.
Στη Γερμανία η ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας σε πρωτόγνωρο βαθμό παρουσιάζεται ως το «φιλί της ζωής» εξαιτίας της κρίσης σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας, όπως η αυτοκινητοβιομηχανία, που μετατρέπεται σε πολεμική γραμμή παραγωγής. Γαλλία και Ιταλία αυξάνουν τους πολεμικούς προϋπολογισμούς σε ιστορικά υψηλά και «ντιλάρουν» συμφωνίες δισεκατομμυρίων για προμήθειες όπλων.
Κάθε κομμάτι που προστίθεται στο παζλ της πολεμικής οικονομίας, φέρνει πιο κοντά τους λαούς της Ευρώπης στα ιμπεριαλιστικά μέτωπα και επιταχύνει την ανεπίστρεπτη πορεία προς την κλιμάκωσή τους. Οξύνει ταυτόχρονα τους ανταγωνισμούς, τόσο ανάμεσα στα κράτη – μέλη της ΕΕ, όσο και με «συμμάχους» τους όπως οι ΗΠΑ, για το ποιος θα πάρει κομμάτι από την πίτα των εξοπλισμών, που μαζί με άλλους παρεμφερείς τομείς (υποδομές για τη στρατιωτική κινητικότητα, τεχνητή νοημοσύνη για στρατιωτικές εφαρμογές κ.ά.), αναδεικνύονται στους πιο στρατηγικούς της καπιταλιστικής οικονομίας.
Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος είναι η ενεργειακή φτώχεια που μεγαλώνει για τον λαό μπροστά στον παγερό χειμώνα, η ακρίβεια σε όλα τα βασικά αγαθά ως συνέπεια της πολεμικής εμπλοκής και στρατηγικών επιλογών για τα κέρδη του κεφαλαίου, η καλλιέργεια «κουλτούρας φέρετρων», ως επιστέγασμα της προσπάθειας να βάλει ο λαός την ουρά στα σκέλια, να στηρίξει ή να ανεχτεί τα πολεμικά σχέδια των μονοπωλίων και των κυβερνήσεων.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, η απάντηση πρέπει να είναι άμεση, αποφασιστική και μαζική: Απόρριψη των πολεμικών προϋπολογισμών, σύγκρουση με την πολιτική της εμπλοκής, κλιμάκωση των διεκδικήσεων με σύνθημα «καμιά θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους», αυτοτελής οργανωμένη πάλη του λαού που θα βλέπει μέχρι την ανατροπή του καπιταλισμού που σάπισε.
Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη» της Παρασκευής 30 Οκτώβρη 2026
