Εκατό χρόνια από τη γέννησή του και έντεκα από την αποχώρησή του παραµένει ωσεί παρών.
«Όταν πονάµε, τραγουδάµε» έλεγε ο µεγάλος λαϊκός ποιητής Κώστας Βίρβος. Πίστευε ότι το καλό τραγούδι γεννιέται από την ανάγκη να µιλήσουµε για όσα δυσκολεύουν τον δρόµο µας είτε σε προσωπικό είτε σε κοινωνικό επίπεδο. Υπήρξε από τους πιο παραγωγικούς στιχουργούς µε µακρά και σταθερή πορεία, ενώ συνεργάστηκε µε τους σηµαντικότερους εκπροσώπους του µεταπολεµικού τραγουδιού. Γεννηµένος στα Τρίκαλα πριν από ακριβώς εκατό χρόνια, στις 29 Μαρτίου 1926, µεγάλωσε σε ένα πολυπολιτισµικό περιβάλλον µε πολλά και διαφορετικά ακούσµατα. Αυτό, σε συνδυασµό µε την εµπειρία της κράτησής του κατά τη διάρκεια της Κατοχής, στάθηκε καταλυτικός παράγοντας για τη διαµόρφωση της προσωπικότητας και του έργου του.
Ο λόγος του είναι η προφορική ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα. Μαζί µε την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου και τον Χαράλαµπο Βασιλειάδη («Τσάντα») αποτελούν την ιερή τριάδα του µετεµφυλιακού τραγουδιού. Οι στίχοι του Βίρβου µιλούν για την Κατοχή, τον Εµφύλιο και τη µετεµφυλιακή περίοδο µε ευαισθησία, από τη θέση κάποιου που είναι µέρος του όλου και όχι διαχωρισµένος από αυτό. Χωρίς επιτήδευση, καταφέρνει να αποδώσει την ουσία µιας ζωής στριµωγµένης ανάµεσα στην ανάγκη και το όνειρο. Ηρωές του είναι οι εργάτες, οι µετανάστες, οι φυλακισµένοι και οι άνθρωποι του περιθωρίου που διεκδικούν µια θέση στο φως. Η γραφή του, λιτή και ακριβής, παραµένει µάθηµα για όσους ασχολούνται µε την τέχνη της στιχουργικής και εν γένει της γραφής. Η ειλικρίνεια και η αυθεντικότητα των στίχων του είναι που µας κάνουν να τους τραγουδάµε σήµερα. Γιατί ακόµη και τώρα µας περιγράφουν.
Με αφορµή την επέτειο των εκατό χρόνων από τη γέννησή του το σηµερινό Docville είναι αφιερωµένο στον Κώστα Βίρβο, ο οποίος παρά τα έντεκα χρόνια από την αποχώρησή του παραµένει ωσεί παρών.
ΠΗΓΗ:documento
