Επαναδιατυπώνει τις θέσεις της για την ΕΕ και το ευρώ, εκλέγει πρόεδρο της Βουλής στη Σαξονία – Ανχαλτ | Αντίστοιχες διεργασίες συνεργασιών με ακροδεξιούς «πατριώτες» γίνονται και σε άλλες χώρες της ΕΕ
Μέλη του ακροδεξιού εθνικιστικού κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) τάσσονται υπέρ μιας μεταβολής στη μακροχρόνια αντίθεση του κόμματος στη συμμετοχή της Γερμανίας στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη, σύμφωνα με έγγραφο στρατηγικής που επικαλείται το πρακτορείο «Reuters».
Καθώς το κόμμα αυτό ετοιμάζεται να αποτελέσει ενδεχόμενη εναλλακτική κυβερνητική επιλογή του γερμανικού κεφαλαίου, ορισμένες θέσεις του «λειαίνονται» και προσαρμόζονται καλύτερα στις ανάγκες της γερμανικής καπιταλιστικής οικονομίας. Η AfD, που κατέλαβε τη δεύτερη θέση στις περσινές εθνικές εκλογές πίσω από τους Χριστιανοδημοκράτες / Χριστιανοκοινωνιστές (CDU/CSU), εμφανίζεται πρώτη στις δημοσκοπήσεις του τελευταίου έτους και στοχεύει να συμμετάσχει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση έως το 2029.
Αν υπάρξει αλλαγή στη διατύπωση γύρω από την ΕΕ και το ευρώ, θα σηματοδοτήσει διαφοροποίηση σε μία από τις ιδρυτικές αρχές της AfD, που ιδρύθηκε το 2013 κυρίως ως αντίδραση στις «πολιτικές διάσωσης» της Ευρωζώνης. Το τρέχον πρόγραμμα του κόμματος προβλέπει την έξοδο της Γερμανίας από το ευρώ και, τελικά, την αντικατάσταση της ΕΕ από ένα νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Επίσης είναι φανερό ότι το εν λόγω κόμμα, εκφράζοντας μερίδα του γερμανικού κεφαλαίου, προβάλλει και την ανάγκη να αποκατασταθούν οι σχέσεις με τη Ρωσία.
Ριζική επαναδιαπραγμάτευση των Συνθηκών της ΕΕ
Το έγγραφο, για το οποίο έκανε λόγο αρχικά η εφημερίδα «Bild», ζητά τη ριζική επαναδιαπραγμάτευση των Συνθηκών της ΕΕ, ώστε η Ενωση να μετατραπεί σε μια πιο χαλαρή «συμμαχία κυρίαρχων εθνών», προκειμένου το γερμανικό κεφάλαιο να έχει περισσότερα περιθώρια ελιγμών ανάλογα με τα συμφέροντά του. Αναφέρει δε ότι σε περίπτωση αποτυχίας αυτών των προσπαθειών, θα πρέπει να διεξαχθεί δημοψήφισμα για τη συμμετοχή της Γερμανίας στην ΕΕ.
Το κείμενο τάσσεται εξάλλου υπέρ της δυνατότητας των κρατών – μελών να εξαιρούνται από τομείς όπως το Μεταναστευτικό, η δημοσιονομική πολιτική και η έκδοση κοινού χρέους της ΕΕ, χωρίς ωστόσο να αντιτίθεται επί της αρχής στο ευρώ.
Το έγγραφο συντάχθηκε από βουλευτές της AfD – τόσο στο Ευρωκοινοβούλιο όσο και στη γερμανική ομοσπονδιακή Βουλή (Bundestag) και στα κοινοβούλια των κρατιδίων – και συζητήθηκε σε συνεδρίαση τον περασμένο μήνα. Οποιαδήποτε τροποποίηση του προγραμματικού πλαισίου του κόμματος θα πρέπει να εγκριθεί σε συνέδριο που προγραμματίζεται για το επόμενο έτος.
Ο Π. Μπέρινγκερ, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της AfD για ευρωπαϊκά θέματα και επί μακρόν επικριτής του ευρώ, τόνισε ότι η πρόταση για επαναδιαπραγμάτευση των Συνθηκών της ΕΕ και προώθηση μεταρρυθμίσεων – πριν εξεταστεί το ενδεχόμενο αποχώρησης – συνάδει με την πάγια πολιτική της AfD, και χαρακτήρισε το έγγραφο σχέδιο υλοποίησης υφιστάμενων θέσεων και όχι αλλαγή πορείας.
Σαξονία – Ανχαλτ: Ακροδεξιός πρόεδρος της Βουλής με ψήφους BSW και CDU
Μια πρώτη πρόβα σύμπραξης, απενοχοποίησης και «ξεπλύματος» του ακροδεξιού κόμματος έλαβε χώρα στο κρατίδιο Σαξονία – Ανχαλτ, όπου στις εκλογές του Σεπτέμβρη η AfD βγήκε πρώτη δύναμη με σχεδόν 44%, αλλά δεν έχει απόλυτη πλειοψηφία.
Με 48 ψήφους υπέρ, έναντι 29 κατά και 5 αποχών, εξελέγη πρόεδρος του κοινοβουλίου της Σαξονίας – Aνχαλτ ο βουλευτής της AfD Τομπίας Ράους, σε μια εξέλιξη που σηματοδοτεί την πρώτη ανάδειξη στελέχους της AfD στην προεδρία κοινοβουλίου κρατιδίου της Γερμανίας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η εκλογή του Ράους ξεπέρασε τα όρια της κοινοβουλευτικής δύναμης της AfD, η οποία στις κρατιδιακές εκλογές έλαβε 43,8%, καταλαμβάνοντας 39 από τις 44 έδρες που απαιτούνται για την απόλυτη πλειοψηφία. Καθοριστική ήταν η στάση της σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης «Συμμαχίας Ζάρα Βάγκενκνεχτ» (BSW), η οποία διαθέτει 5 βουλευτές και είχε προαναγγείλει ότι θα στηρίξει τον υποψήφιο της AfD.
Οι βουλευτές του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD), των Πρασίνων και της «Αριστεράς» (Die Linke) είχαν δηλώσει ότι θα καταψηφίσουν τον Ράους, ενώ οι 14 βουλευτές της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης (CDU) είχαν ανακοινώσει ότι θα απέχουν.
Εντούτοις ο Ράους συγκέντρωσε 48 ψήφους υπέρ, έναντι 29 κατά και 5 αποχών, επιβεβαιώνοντας ότι υποστηρίχθηκε και από άλλους βουλευτές, με την CDU να βρίσκεται στο επίκεντρο των σχετικών εκτιμήσεων.
Στην πρώτη του ομιλία μετά την εκλογή του, ο νέος πρόεδρος του κοινοβουλίου χαρακτήρισε την εξέλιξη «τέλος του λεγόμενου τείχους προστασίας» που υποτίθεται ότι είχαν συγκροτήσει «δημοκρατικά – φιλελεύθερα» κόμματα του κεφαλαίου, από τα κεντροδεξιά μέχρι τα σοσιαλδημοκρατικά.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας της AfD και υποψήφιος πρωθυπουργός της Σαξονίας – Ανχαλτ, Ούλριχ Ζίγκμουντ, ο οποίος δήλωσε ότι «το λεγόμενο τείχος προστασίας έπεσε επιτέλους σήμερα στο Μαγδεμβούργο». Παράλληλα υποστήριξε ότι τον Δεκέμβρη θα εκλεγεί πρωθυπουργός του κρατιδίου από την πρώτη ψηφοφορία.
Η εκλογή Ράους προκάλεσε αντιδράσεις και εκτός του κοινοβουλίου. Εκατοντάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν έξω από το κτίριο της Βουλής στο Μαγδεμβούργο, εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην ανάδειξη του υποψηφίου της AfD.
Η «κεντροαριστερή» πλατφόρμα της Ζάρα στη Linke…
Εχει πάντως αξία να υπενθυμίσουμε το πολιτικό παρελθόν της Ζάρα Βάγκενκνεχτ, και κυρίως την πορεία της μέχρι σήμερα στο όνομα του «ρεαλισμού» και της «οικονομικής σύνεσης», όπως λέει και η ονομασία του κόμματός της.
Το 2018 η Βάγκενκνεχτ – δημοφιλής και φερέλπιδα στην «Αριστερά» – ίδρυσε μια «κεντροαριστερή» πλατφόρμα μέσα στη Linke, με την επωνυμία «Σήκω».
Αξίζει να θυμηθούμε πώς «υποδέχτηκαν» αντίστοιχοι «αριστεροί» της χώρας μας την πλατφόρμα της Ζάρα, που έκανε εμφανή στροφή προς τον εθνικισμό, τον συντηρητισμό και τον ρατσισμό.
Οπως μας ενημέρωνε τότε η «Εφημερίδα των Συντακτών», απέναντι στη δημοσκοπική άνοδο της AfD «στόχος της Ζάρα είναι να επανασυσπειρώσει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της πολυδιασπασμένης γερμανικής Αριστεράς, αλλά και της Σοσιαλδημοκρατίας – όσους “είναι δυσαρεστημένοι από την τρέχουσα πολιτική, επιθυμούν την ανανέωση του κοινωνικού κράτους και μια ειρηνική εξωτερική πολιτική” όπως λέει η ίδια». Και το ξέπλυμα της Βάγκενκνεχτ συνεχιζόταν: «Τα παραπάνω φυσικά δεν σημαίνουν πως η δημοφιλής Ζάρα έγινε ξαφνικά …δεξιά ή ισλαμοφοβική – κάθε άλλο (…) Αρκετοί αναλυτές εκτιμούν ότι η “στροφή” της είναι πραγματιστική, καθώς είναι φανερό πλέον πως η παραδοσιακή φιλομεταναστευτική ρητορική του SPD και της Αριστεράς δεν εκφράζει ένα μεγάλο κομμάτι των πρώην ψηφοφόρων τους, που νιώθουν να απειλούνται από το μεταναστευτικό κύμα – και ιδίως των ψηφοφόρων από την Ανατολική Γερμανία».
Το εν λόγω εγχείρημα παρουσιάστηκε λίγο – πολύ ως ο «πυρήνας» ενός σοσιαλδημοκρατικού μετώπου απέναντι στην ακροδεξιά. Λίγα χρόνια μετά, το 2024, η Βάγκενκνεχτ ίδρυσε τη «Συμμαχία» και τώρα ψήφισε ακροδεξιό για πρόεδρο της Βουλής στη Σαξονία – Ανχαλτ, ενώ έχει δηλώσει ότι εξετάζει τη συμμετοχή σε συγκυβέρνηση με την AfD στο κρατίδιο ή σε αποχή από την ψηφοφορία και ανοχή σε μια κυβέρνηση μειοψηφίας της AfD! Αυτά είναι χρήσιμο να λέγονται τώρα που φουντώνει ο κάλπικος «αντιφασισμός» από διάφορες σοσιαλδημοκρατικές ή «κεντρώες» δυνάμεις, που μόλις το κεφάλαιο βρεθεί σε μια «έκτακτη ανάγκη» αρκεί να τους κουνήσει το δαχτυλάκι του και θα σπεύσουν να συμβάλουν, γεμάτες «πραγματισμό»…
«Λογικοί» και «πραγματιστές» η Λεπέν και ο Μπαρντελά
Αντίστοιχα, και η ΕΕ προετοιμάζεται να υποδεχτεί όλο και περισσότερους ακροδεξιούς ηγέτες και ακροδεξιά κόμματα στην Ευρωβουλή, χωρίς «ταμπού», αρκεί να ταυτίζονται με βασικές γεωπολιτικές επιδιώξεις του ευρωπαϊκού κεφαλαίου.
Σε ρόλο «λαγού» πρόσφατα ο Νίκολα Προκατσίνι, επικεφαλής της πολιτικής ομάδας των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (ECR) στο Ευρωκοινοβούλιο και στενός πολιτικός σύμμαχος της Ιταλίδας πρωθυπουργού Τζόρτζια Μελόνι, μιλώντας στο «Politico» υποστήριξε ότι οι θεσμοί της ΕΕ θα πρέπει να είναι έτοιμοι να συνεργαστούν στενά με την Μαρίν Λεπέν εφόσον κερδίσει τις γαλλικές προεδρικές εκλογές τον Απρίλη.
Οπως είπε, η ΕΕ και το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) θα πρέπει να είναι «τολμηρά» ως προς τη συνεργασία με τους «Ακροδεξιούς Πατριώτες», την ευρωπαϊκή πολιτική ομάδα στην οποία ανήκει η «Εθνική Συσπείρωση» της Λεπέν.
Ο ίδιος χαρακτήρισε την Λεπέν και τον Ζορντάν Μπαρντελά, ευρωβουλευτή και πιθανό πρωθυπουργό, «λογικούς» και «πραγματιστές» πολιτικούς, όπως είπε, αντίστοιχους με την Μελόνι. «Θα υπερασπιστούν το εθνικό συμφέρον χωρίς τρελές πρωτοβουλίες», π.χ. αποχώρηση της Γαλλίας από την ΕΕ, είπε, και εκτίμησε ότι η Λεπέν θα ακολουθήσει το «μοντέλο Μελόνι» στις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Αναγνώρισε ότι η γαλλική δεξιά είναι ιστορικά λιγότερο φιλοδυτική και λιγότερο φιλοευρωπαϊκή σε σχέση με τους «Αδελφούς της Ιταλίας» της Μελόνι, ωστόσο δήλωσε «αισιόδοξος» ότι η Λεπέν δεν θα ακολουθήσει «καταστροφική πολιτική» στις Βρυξέλλες.
Με τις ψήφους των ακροδεξιών
Ο Προκατσίνι δεν εξέφρασε ανησυχία για την πρόταση της «Εθνικής Συσπείρωσης» να μειώσει στο μισό τη συνεισφορά της Γαλλίας στον προϋπολογισμό της ΕΕ. Αντίθετα, επεσήμανε, οι Ευρωπαίοι Συντηρητικοί και Μεταρρυθμιστές «δεν πιστεύουν σε έναν υπερβολικά μεγάλο προϋπολογισμό».
Εξάλλου, μετά τις ευρωεκλογές του 2024 το ΕΛΚ έχει στηριχθεί όλο και περισσότερο σε ψήφους δεξιών πολιτικών ομάδων προκειμένου να περάσει νομοθετικές πρωτοβουλίες, μεταξύ άλλων για την κατάργηση μέρους των «πράσινων» κανόνων της ΕΕ και την αυστηροποίηση της μεταναστευτικής πολιτικής.
Ο πρόεδρος του ΕΛΚ, Μάνφρεντ Βέμπερ, έχει θέσει επανειλημμένα τρεις προϋποθέσεις για συνεργασία με την ακροδεξιά: Φιλοευρωπαϊκή στάση, στήριξη του «κράτους δικαίου» και υποστήριξη προς την Ουκρανία.
«Χρειαζόμαστε μια κεντροδεξιά πλειοψηφία» για να περιοριστεί η νομοθεσία του Green Deal, επέμεινε ο Ιταλός ευρωβουλευτής, προσθέτοντας ότι το πρόβλημα είναι πως «το ΕΛΚ δεν θέλει να έχει σχέση με τους Πατριώτες».
Μάλιστα χαρακτήρισε την άρνηση του ΕΛΚ να συνεργαστεί επίσημα με τους ακροδεξιούς «Πατριώτες» …αντιδημοκρατική (!), υποστηρίζοντας ότι οι ευρωβουλευτές θα πρέπει να ψηφίζουν με βάση την ουσία των προτάσεων και όχι την πολιτική τους προέλευση…
Αντίστοιχες διεργασίες συνεργασίας νεοφιλελεύθερων με ακροδεξιούς και φασίστες, δήθεν αντισυστημικούς, καταγράφονται και στην Ισπανία, με το Λαϊκό Κόμμα και τους ανοιχτούς νοσταλγούς του Φράνκο, του «Vox», στην Πορτογαλία με το «Ghega» ή στη χώρα μας με τα περί «light Χρυσής Αυγής».
- Αναδημοσίευση από το τετρασέλιδο «Διεθνή και Οικονομία» του «Ριζοσπάστη», Παρασκευή 9 Οκτώβρη 2026
