Άλλος ένας εργαζόμενος «άφησε την τελευταία του πνοή» στη δουλειά προσθέτοντας ακόμα μία μαύρη γραμμή στη μακριά λίστα των θανατηφόρων εργοδοτικών εγκλημάτων. Άλλη μία είδηση που θα περάσει για λίγες ώρες σε ειδησεογραφικές σελίδες και μετά θα χαθεί κάτω από τα διθυραμβικά δελτία για την «επένδυση στις Σκουριές που αλλάζει τα δεδομένα στην Ελλάδα» η οποία προχωράει και «θα δημιουργήσει ισχυρό οικονομικό και κοινωνικό αποτύπωμα τόσο σε εθνικό όσο και σε τοπικό επίπεδο» ενώ την ίδια ώρα» θα ενισχύσει καθοριστικά την παραγωγή κρίσιμων πρώτων υλών, εντός των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ενωσης».
Μόνο που πίσω από τους αριθμούς και τα πανηγύρια τους, υπάρχει ένας 63χρονος άνθρωπος που το 2026 συνέχιζε να δουλεύει σε εργοτάξιο για να βγάλει το μεροκάματο. Γιατί για τα κέρδη των ομίλων, θεωρείται φυσιολογικό να φτάνεις στα 63 και να δουλεύεις ακόμα σε τέτοιες εξαντλητικές συνθήκες, μέχρι κυριολεκτικά να αφήσεις εκεί την τελευταία σου πνοή.
Και μετά θα ξεκινήσει η γνωστή παράσταση: «Ατυχές περιστατικό», «διερευνώνται τα αίτια», «τηρούνταν τα μέτρα». Ομως καμία δικαιολογία δεν μπορεί να κρύψει τον πραγματικό ένοχο. Γιατί όταν η εντατικοποίηση, τα εξαντλητικά ωράρια και η πίεση «να βγει η δουλειά» γίνονται κανονικότητα, τότε οι νεκροί στους χώρους δουλειάς δεν είναι ούτε «κακή στιγμή» ούτε «ατομική ευθύνη». Είναι το προβλέψιμο αποτέλεσμα ενός συστήματος που μετράει τα κέρδη πάνω από τις ζωές. Είναι η αντανάκλαση δύο κόσμων που βρίσκονται σε σύγκρουση.
Από την μία, ο κόσμος των αφεντικών πανηγυρίζει για τις επενδύσεις τους. Από την άλλη, ο κόσμος των εργατών που θυμάται, αφουγκράζεται και μετατρέπει το θυμό και την θλίψη για τους νεκρούς τους, σε πάλη για την ανατροπή αυτής της βάρβαρης πολιτικής.
ΠΗΓΗ:902