Οι φασίστες δεν αλλάζουν. Αλλάζουν μόνο κοστούμια, γραβάτες και προσωπεία. Άλλοτε ντύνονται στα μαύρα και παριστάνουν τα παιδιά του λαού, άλλοτε φορούν ακριβά κοστούμια και εμφανίζονται ως σωτήρες, όπως ο Τραμπ, ο Μασκ και οι κάθε λογής υπερασπιστές των ισχυρών.
Πίσω, όμως, από τις πατριωτικές κορώνες και τα μεγάλα λόγια κρύβεται η ίδια παλιά ιστορία: χτυπούν απεργούς, καταστέλλουν αγώνες, τρομοκρατούν εργαζομένους και στρέφονται εναντίον απλών ανθρώπων, όταν αυτοί σηκώνουν κεφάλι και διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Και όλα αυτά, στο όνομα της «τάξης» και της «πατρίδας», για να μη θιγούν τα συμφέροντα των βιομηχάνων, των εφοπλιστών και των οικονομικά ισχυρών.
Μιλούν για πατρίδα, αλλά ποια πατρίδα εννοούν; Την πατρίδα των εργαζομένων που αγωνίζονται να επιβιώσουν ή την πατρίδα των μεγάλων αφεντικών που συσσωρεύουν πλούτο στις πλάτες τους;
Γιατί η Ελλάδα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός κεφαλαιοκράτη, κανενός εφοπλιστή και κανενός πολιτικού προστάτη των ισχυρών. Η Ελλάδα ανήκει στον λαό της! Στους ανθρώπους που μοχθούν καθημερινά, που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο, που κρατούν όρθια την οικονομία και που συχνά πληρώνουν το τίμημα της εκμετάλλευσης, της φτώχειας και της αδικίας.
Ο πλούτος δεν παράγεται από τα παράσιτα που ζουν από τον ιδρώτα των άλλων. Παράγεται από την εργασία εκατομμυρίων ανθρώπων, οι οποίοι όμως δεν απολαμβάνουν ανάλογα τους καρπούς του μόχθου τους.
Και όταν τα συμφέροντα των ισχυρών απειλούνται, δεν λείπουν ποτέ οι πρόθυμοι υπηρέτες τους. Χρήσιμοι άνθρωποι για τα σχέδιά τους, έτοιμοι να τρομοκρατήσουν, να εκφοβίσουν και να χτυπήσουν όποιον αντιστέκεται. Πρόσωπα που μετατρέπονται σε εργαλεία ενός συστήματος το οποίο θέλει τον λαό φοβισμένο, διαιρεμένο και υποταγμένο.
Η αποφυλάκιση ενός ανθρώπου, όσο αμφιλεγόμενη κι αν είναι, δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη ότι εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Το πραγματικό ερώτημα, όμως, παραμένει: ποιοι ωφελούνται όταν η βία και ο εκφοβισμός γίνονται όπλα απέναντι σε όσους αγωνίζονται;
Μην αφήνετε τον φασισμό να παρουσιάζεται ως πατριωτισμός, τη μισαλλοδοξία ως δύναμη και την υποταγή ως εθνική υπερηφάνεια.
Γιατί ο φασισμός δεν εμφανίζεται πάντα με στολές και υψωμένα χέρια. Μπορεί να φοράει κοστούμι, να μιλάει για νόμο και τάξη και να υπόσχεται εθνική σωτηρία, την ίδια στιγμή που στρέφεται εναντίον εκείνων που κρατούν αυτή τη χώρα ζωντανή.
Να μαθαίνουμε στα παιδιά μας να σκέφτονται, να αμφισβητούν, να υπερασπίζονται την ελευθερία και να μην υποκλίνονται σε κανέναν ισχυρό.
Γιατί μια κοινωνία που συνηθίζει την αδικία, που δικαιολογεί τη βία και που χειροκροτεί τον αυταρχισμό, κινδυνεύει να ξυπνήσει μια μέρα χωρίς δημοκρατία, χωρίς δικαιώματα και χωρίς φωνή.
Λίγα απο τα θύματα της Χρυσής Αυγής.
