«Ρήξη στο πολιτικό σύστημα», «Πολιτικός σεισμός», «Σήμα κινδύνου για τη Γερμανία», «Σοκ στο Βερολίνο»… Αυτοί είναι μερικοί από τους τίτλους που κυριαρχούν σε μεγάλες αστικές γερμανικές εφημερίδες την τελευταία εβδομάδα.
Τα άρθρα και οι αναλύσεις πραγματεύονται την εκλογική επικράτηση της ΑfD με 43,8% στο κρατίδιο της Σαξονίας – Ανχαλτ, η οποία βέβαια κάθε άλλο παρά αιφνιδιαστική ήταν. Η σταθερή παγγερμανική ανοδική πορεία της AfD τα τελευταία τουλάχιστον 4 χρόνια, αλλά και οι δημοσκοπήσεις του τελευταίου διαστήματος, προμήνυαν αυτό το αποτέλεσμα.
Αντίστοιχα είναι τα προγνωστικά για το κρατίδιο του Μεκλενβούργο – Δυτική Πομερανία στις εκλογές την ερχόμενη Κυριακή, με άνοδο της AfD κατά 20% περίπου, πρώτο κόμμα και με ποσοστό περίπου 35%… Το ερώτημα που έρχεται τόσο από Γερμανούς εργαζόμενους, όσο και από Ελληνες μετανάστες, είναι «πώς φτάσαμε ως εδώ;». Πώς μπορεί στη Γερμανία, σε μια χώρα με αυτή την Ιστορία, να δυναμώνουν εθνικιστικές και ακροδεξιές δυνάμεις; Γιατί ο κόσμος ψηφίζει AfD;
Ποια είναι η AfD
Πριν πάμε παρακάτω, αξίζει να κάνουμε μια αναδρομή στο πώς φτιάχθηκε και πώς εξελίχθηκε η AfD, όπως και ποιες είναι σήμερα οι θέσεις της. Η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» συγκροτήθηκε το 2013, μέσα στην καπιταλιστική κρίση, από μια ομάδα οικονομολόγων, ακαδημαϊκών και συντηρητικών πολιτικών, με επικεφαλής τον Μπερντ Λούκε, έναν οικονομολόγο που κατατάσσεται στους λεγόμενους «ευρωσκεπτικιστές».
Αρχικά ονομάστηκε «κόμμα των καθηγητών». Βασικές θέσεις τους ήταν να μη «διασωθούν» με ευρωπαϊκά δάνεια χώρες της Ευρωζώνης όπως η Ελλάδα, ενώ πρότειναν και την κατάργηση του ευρώ. Η κίνηση αυτή αντανακλούσε την ανησυχία τμημάτων της γερμανικής αστικής τάξης ότι τα πακέτα «διάσωσης» προς χώρες όπως η Ελλάδα φόρτωναν βάρη στους Γερμανούς φορολογούμενους, θέτοντας σε κίνδυνο τη σταθερότητα της ίδιας της γερμανικής οικονομίας.
Το 2015, όταν οι μεταναστευτικές ροές από τη Συρία κατέκλυσαν τη Γερμανία, ανέλαβε την ηγεσία του κόμματος η Φράουκε Πέτρι, με αντι-ισλαμικές – ρατσιστικές – ακροδεξιές θέσεις. Το 2017, η AfD μπήκε για πρώτη φορά στο γερμανικό ομοσπονδιακό κοινοβούλιο με ποσοστό 12,6% και έγινε αξιωματική αντιπολίτευση. Πολλά μέλη και βουλευτές της προέρχονται απευθείας από νεοναζιστικές οργανώσεις, όπως το NPD (σήμερα Die Heimat), ή η εθνικιστική νεολαία Junge Nationalisten.
Την περίοδο της πανδημίας, η AfD πρωτοστάτησε ενάντια στους περιορισμούς και τα άλλα μέτρα που παίρνονταν από τη γερμανική κυβέρνηση και την ΕΕ, ενώ αντιτάχθηκε στην πολιτική της «πράσινης μετάβασης».
Ως διέξοδο από την ύφεση της οικονομίας, η AfD βλέπει την επαναπροσέγγιση με τη Ρωσία και την Κίνα, που είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος. Ειδικά για τη Ρωσία, ζητάει επαναλειτουργία των αγωγών Nord Stream, στελέχη της συναντώνται ήδη με ανθρώπους της Gazprom, βάζει θέμα να τερματιστεί η αποστολή όπλων στην Ουκρανία και να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία. Για την Κίνα υποστηρίζει ότι «δεν είναι εχθρός, αλλά εταίρος».
Επιδιώκει την εγκατάλειψη της πιο «προστατευτικής» πολιτικής που ακολουθεί η Ευρωπαϊκή Ενωση, αφού τη θεωρεί ζημιογόνα για τα γερμανικά μονοπώλια. «Η εξωτερική πολιτική δεν είναι διαγωνισμός ηθικής αρετής, αλλά πολιτική συμφερόντων», λένε. Ζητάει επιστροφή στα ορυκτά καύσιμα και στην πυρηνική ενέργεια, κατάργηση της εμπορίας εκπομπών CO2, χαμηλότερους φόρους στην Ενέργεια, τερματισμό των επιδοτήσεων για την αιολική και ηλιακή ενέργεια. Προτείνει ουσιαστικά εγκατάλειψη της «πράσινης» οικονομίας.
Τέλος, προπαγανδίζει υπέρ ενός ισχυρού κράτους που «θα επιστρέψει τη Γερμανία στις αρχές και τις ρίζες της». Εχει θέσεις για «αποκεντρωμένη διοίκηση» με «μεγαλύτερη αυτονομία» στα διάφορα κρατίδια, καθώς και κράτος που θα διεκδικεί μεγαλύτερη «αυτοτέλεια» στο πλαίσιο της ΕΕ. Αντίστοιχες προτάσεις υπήρχαν και από την Ιταλία με την ακροδεξιά Μελόνι.
Σε ποιο έδαφος ενισχύεται εκλογικά;
Σε συνθήκες σφοδρής ενδοαστικής διαπάλης μέσα στη Γερμανία, για το οικονομικό μείγμα που μπορεί να οδηγήσει σε ανάκαμψη της οικονομίας, για προσαρμογές στην εξωτερική πολιτική και για τη στάση της Γερμανίας απέναντι στον πόλεμο ΝΑΤΟ – Ρωσίας, η πολιτική της AfD «κουμπώνει» με τμήματα της αστικής τάξης που είναι οι μεγάλοι χαμένοι από τον πόλεμο στην Ουκρανία και την εμπλοκή της Γερμανίας σ’ αυτόν (π.χ. ενεργοβόροι κλάδοι και καπιταλιστικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην αγροτική παραγωγή). Επίσης, με τμήματα του κεφαλαίου που βλέπουν τις προοπτικές τους να θολώνουν στον διεθνή ανταγωνισμό με την Κίνα και τις ΗΠΑ (π.χ. αυτοκινητοβιομηχανία).
Ειδικά στο θέμα του πολέμου, όλες οι πολιτικές δυνάμεις (Σοσιαλδημοκράτες, Χριστιανοδημοκράτες κ.τ.λ.) στοιχίζονται στη στήριξη της Ουκρανίας στον πόλεμο ΝΑΤΟ – Ρωσίας, με επώδυνες συνέπειες για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά νοικοκυριά. Ταυτόχρονα, στη σκιά των αδιεξόδων της καπιταλιστικής οικονομίας και του πολέμου, κλιμακώνεται τα τελευταία χρόνια η επίθεση στα λαϊκά στρώματα από όλες τις αστικές κυβερνήσεις και τα κόμματα.
Σειρά αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων επιταχύνονται στην Κοινωνική Πρόνοια, στο σύστημα Υγείας (με δραστική μείωση των επιδοτήσεων στα φάρμακα, μείωση του επιδόματος ασθένειας, κατάργηση της οικογενειακής ασφάλισης, παραπέρα κατάργηση προληπτικών εξετάσεων), στο συνταξιοδοτικό (αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης, περισσότερες ασφαλιστικές εισφορές), στα εργασιακά δικαιώματα (13ωρο, διευθέτηση σε εβδομαδιαία βάση του χρόνου εργασίας).
Χιλιάδες απολύσεις, πληθωρισμός μέχρι και 6,7%, ενοίκια που φτάνουν στα 2/3 του μισθού, 40% αυξήσεις στην Ενέργεια, 37% σε ψωμί και δημητριακά, 65% σε λάδι και βούτυρο κ.λπ. Περικοπές σε όλα τα υπουργεία, εκτός από αυτό της Αμυνας: 2 δισ. από Υγεία, 4 δισ. από συντάξεις, 1 δισ. από επιδόματα στέγασης και ενοικίων, 500 εκατ. από επιδόματα γονικής άδειας. Εσοδα από επιπλέον φορολόγηση σε ζάχαρη, πλαστικά, καπνό και αλκοόλ μέχρι και 3,4 δισ., που βγαίνουν από την τσέπη των λαϊκών στρωμάτων.
Ολα αυτά επέδρασαν και επιδρούν καθοριστικά στην επιδείνωση της ζωής των εργαζομένων και του λαού στη Γερμανία. Αυξάνουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια και την αναζήτηση εναλλακτικής έξω από τις «παραδοσιακές» δυνάμεις του αστικού πολιτικού συστήματος, που έχουν μεγάλη φθορά.
Σ’ αυτό το έδαφος, ειδικά στα κρατίδια της πρώην Ανατ. Γερμανίας, αυξάνει η νοσταλγία για μια «καλύτερη ζωή» που υπήρχε στη ΛΔΓ, γεγονός που εκμεταλλεύτηκε η AfD, φτάνοντας να καπηλευθεί σε εκδηλώσεις του ακόμα και τον εθνικό ύμνο της DDR! Παραμένει βέβαια «βέρα» εμπροσθοφυλακή του αντικομμουνισμού στη Γερμανία, σε σύμπλευση και με τις άλλες αστικές δυνάμεις.
Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι τον τελευταίο χρόνο, μπροστά στις εκλογές, σε εργασιακούς χώρους μεγάλων γερμανικών πολυεθνικών «κατέβηκαν» λίστες υποψηφίων που στήριζε η AfD («Mercedes», «Porsche», VW ή «Krupp») συγκεντρώνοντας αρκετές ψήφους. Τα αιτήματά τους ήταν να στηρίξει το κράτος την ανταγωνιστικότητα των ομίλων, η προστασία της βιομηχανίας και των θέσεων εργασίας, ενώ ασκούσαν κριτική στην ενεργειακή μετάβαση. Κατήγγειλαν επίσης τις αλλαγές στο συνταξιοδοτικό και ζητούσαν γενναία ενίσχυση της οικογένειας και των παροχών για τη μητρότητα και τις νέες οικογένειες.
Η «γεωπολιτική» διάσταση της ενίσχυσης της AfD φαίνεται κι από το γεγονός ότι κερδίζει συμμάχους σε αστικές δυνάμεις άλλων κρατών (βλ. ΗΠΑ, Τουρκία, Ρωσία), που στο πλαίσιο της όξυνσης των ανταγωνισμών και της αναδιάταξης των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων, ενισχύουν τα ερείσματά τους στο πολιτικό σύστημα της μεγαλύτερης οικονομίας της ΕΕ.
Σάρκα από τη σάρκα του συστήματος
Η στάση των υπόλοιπων αστικών κομμάτων, τόσο πριν από τις εκλογές, όσο και μετά, επιβεβαιώνει ότι η AfD είναι σάρκα από τη σάρκα του αστικού πολιτικού συστήματος και φτιάχτηκε από τα υλικά της ίδιας πολιτικής που υπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Τα ψευτοδιλήμματα και οι συζητήσεις περί «νομιμότητας» ή όχι του κόμματος, οι δικαστικές αποφάσεις για τη «διαβάθμισή» του ή όχι ως «εξτρεμιστικής οργάνωσης», ενέτειναν αυταπάτες ότι μια σειρά κατασταλτικών μέτρων από το αστικό κράτος μπορεί να αντιμετωπίσει τον εθνικισμό, την ακροδεξιά. Την ίδια ώρα, με την πολιτική τους ενέτειναν τα αδιέξοδα για τον λαό, ενώ και οι θέσεις τους ειδικά στο Μεταναστευτικό συνέκλιναν ολοένα και περισσότερο με αυτές της AfD.
Η «Εναλλακτική» αξιοποιήθηκε στις διεργασίες στο πολιτικό σύστημα. Εμφανίστηκε ως επικίνδυνη «αντισυστημική» δύναμη, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί εναλλακτική του συστήματος, σε συνθήκες ραγδαίας επιδείνωσης της ζωής του λαού εξαιτίας της ύφεσης και του πολέμου, που προκαλεί μεγάλο κύμα δυσαρέσκειας. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, γίνεται πιο φανερή και η ανάγκη ενός μαζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, με επαναστατική στρατηγική και δεσμούς με την εργατική τάξη.
Μετά τις εκλογές στο κρατίδιο της Σαξονίας – Ανχαλτ, τα άλλα αστικά κόμματα καλούν σε ενίσχυση των «δημοκρατικών» και «αντιφασιστικών» τόξων. Ξεχωρίζει η στάση της Σάρας Βάγκενκνεχτ (επικεφαλής της ομώνυμης «Συμμαχίας», πρώην βουλευτής του Die Linke), που προσφέρει τις έδρες της στην AfD για να σχηματίσει κυβέρνηση. Κοινός τόπος των δυο κομμάτων δεν είναι άλλος από τη στάση τους απέναντι στον πόλεμο και τις σχέσεις της Γερμανίας με τη Ρωσία.
ΠΗΓΗ:rizospastis
