Η επίσκεψη ενός ειδώλου της pop μουσικής θεωρήθηκε εθνική επιτυχία.
Αν αποσυνθέσεις το φετινό καλοκαίρι, στο τέλος θα δεις να σου αποµένουν δυο τρία ελικόπτερα σε παραλίες και µοναστήρια, µια Μαντόνα ως νεοφώτιστη χριστιανή και µερικά κορµιά – πιατέλες. Που σηµαίνει ότι µ’ αυτά τα υλικά θα κατασκευάζεται πλέον το τουριστικό προϊόν.
Κάτω από την ταµπέλα του concept και της exclusive experience θα στεγάζονται η ασύδοτη κυριαρχία του real estate και ο µεταµφιεσµένος αποικισµός του επενδυτικού αφηγήµατος. O νέος σουσουδισµός θα ονοµάζει την αθηναϊκή ακτή Ριβιέρα και το χορταριασµένο οικόπεδο premium investment opportunity, ώστε η θάλασσα και οι ελεύθεροι χώροι να µετατραπούν από δηµόσιο αγαθό σε ιδιωτικό προνόµιο.
Η επίσκεψη ενός ειδώλου της ποπ µουσικής θεωρήθηκε εθνική επιτυχία, µολονότι δεν την κάλεσε ούτε ο ΕΟΤ ούτε το υπουργείο Πολιτισµού. ∆εν ξέρουµε αν η Μαντόνα έψαλε το «Like a virgin» στη Μονή Βαρλαάµ, ο πρωθυπουργός πάντως της τραγούδησε το «Happy birthday» γιατί φαντάστηκε ότι αυτό θα είχε µεγαλύτερη πέραση στα ΜΜΕ από τα συλλυπητήρια στην οικογένεια του Κ. Τσουκαλά. Τα νησιά µας βέβαια δεν περιµένουν τους διεθνείς σταρ για να αποκτήσουν ταυτότητα.
Ο µοντερνισµός στην τέχνη και την αρχιτεκτονική είχε διακηρύξει το les s is more, τονίζοντας την απλότητα και την εναρµόνιση µε τον χώρο. Η σοφία των παλιών µαστόρων έφτιαχνε το περβάζι τόσο πλατύ ώστε να χωρά µόνο τον βασιλικό και το γεράνι. Ο τουρισµός απεχθάνεται το κενό και αγαπά το περισσότερο. Περισσότερα ξενοδοχεία και µπιτσόµπαρα, περισσότερες ξαπλώστρες και ταβέρνες. Κτίσµατα που, αντί να συνοµιλούν µε το τοπίο, το ανταγωνίζονται για να γίνουν τα ίδια το θέαµα. Θέαµα ο γραφικός ψαράς για µια αναµνηστική φωτογραφία, αλλά η µαρίνα για τα σκάφη είναι αυτή που αποδίδει.
Ετσι η είδηση ότι στη Μύκονο πλούσιοι πελάτες σερβίρονται από τα γυµνά σώµατα γυναικών δεν ξένισε κανέναν. O καπιταλισµός µεταποίησε την πατριαρχική αντίληψη σε πληρωµένη γαστρονοµική απόλαυση. Το σώµα γίνεται το σκεύος στο οποίο καταναλώνεται το σούσι ταυτόχρονα µε το γυναικείο σώµα. Το ένα µε το στόµα, το άλλο µε το βλέµµα. Και τα δύο περιλαµβάνονται στην τιµή. Με πανάκριβο κρασί και ροµαντικό φωτισµό, η βία εξευγενίζεται και εξαφανίζεται από το κάδρο. Βάζουν και µια γιαπωνέζικη λέξη δίπλα, ώστε η χυδαιότητα να αποκτήσει εξωτική κοµψότητα.
Με τον ίδιο τρόπο που ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου κοµπάζει για το πρωτοποριακό του σερβίρισµα, η κυβέρνηση υπερηφανεύεται για τις αφίξεις και τις πληρότητες. Ανάµεσα στις βαλίτσες, στα ρεπορτάζ από τις προβλήτες και τους σταθµούς διοδίων κατασκευάζονται αθόρυβα ένα πολιτικό συµπέρασµα και µια πλασµατική ευηµερία. Ο ταξιδιώτης που επιβιβάζεται στο πλοίο παράγει εικόνα. Ο άνθρωπος που δεν µπόρεσε να πάει διακοπές δεν παράγει τίποτε και απουσιάζει από την κάµερα.
Ωστόσο η κυριαρχία των all inclusive δεν ενισχύει τις τοπικές οικονοµίες και ο διακαής πόθος των κατοίκων να πλουτίσουν σε µία σεζόν µαταιώνεται σαν όνειρο στο κύµα. ∆ιαρροή εσόδων προς διεθνείς πλατφόρµες και οµίλους, πίεση στην κατοικία, κατανάλωση φυσικών πόρων, διάρρηξη του κοινωνικού συµβολαίου στις συνθήκες εργασίας και πολεοδοµικές παρανοµίες σύντοµα θα µας κάνουν να αναφωνούµε: «Θεέ µου, δώσε µας φτερά να πετάµε. Σε λίγο θα µας πάρουν και τους δρόµους».
ΠΗΓΗ:documento
