Με αφορμή την πλήρη παράδοση του φυσικού πλούτου της Βενεζουέλας στις ΗΠΑ, με τη συμφωνία που υπέγραψε η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της προσωρινής Προέδρου Ντέλσι Ροντρίγκες (ήταν αντιπρόεδρος επί προεδρίας Νικολάς Μαδούρο, ο οποίος κρατείται στις ΗΠΑ μετά την απαγωγή του κατά την απαράδεκτη ιμπεριαλιστική στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στις 3 Γενάρη), έχουν βγει τα μαχαίρια ανάμεσα σε στελέχη της βενεζουελάνικης σοσιαλδημοκρατίας.
Η ανοιχτή επιστολή του Ερνέστο Εσπινόσα, ραδιοφωνικού παραγωγού και μέλους του σοσιαλδημοκρατικού κυβερνώντος κόμματος (PSUV), αποτυπώνει το βάθος της απαξίας και του συμβιβασμού που δηλητηριάζει λαϊκές συνειδήσεις. Στο ερώτημα γιατί δεν δόθηκε εντολή αντίστασης στον στρατό κατά την επέμβαση των ΗΠΑ, ο εν λόγω ανεκδιήγητος ισχυρίζεται τα εξής: «Ο Πρόεδρος Νικολάς Μαδούρο θυσιάστηκε. Οπως ακριβώς ο Σαλβαδόρ Αλιέντε το 1973 επέλεξε να μη φύγει και να αντιμετωπίσει τον θάνατο αντί να δει τον λαό του να σφαγιάζεται, και όπως ακριβώς ο Διοικητής Ούγκο Τσάβες το 1992 είπε “προς το παρόν” για να αποφύγει ένα λουτρό αίματος, ο Πρόεδρος Μαδούρο πήρε μια εξίσου ηρωική και επώδυνη απόφαση: Να επιτρέψει τη σύλληψή του, ώστε η Βενεζουέλα να μην καεί».
Και συνεχίζει: «Τι θα γινόταν αν η εντολή δεν δόθηκε επειδή ο Αρχιστράτηγος, γνωρίζοντας ότι δεν είχαμε τη στρατιωτική ισχύ για να αντιμετωπίσουμε την αυτοκρατορία, αποφάσισε να παραδοθεί για να σώσει κάθε έναν από αυτούς τους πολιτοφύλακες, κάθε οικογένεια, κάθε παιδί που είναι ακόμα ζωντανό σήμερα;». Ο ύμνος του συμβιβασμού, της υποταγής, της αποφυγής μάχης, σε όλο του το μεγαλείο.
Δεν βρέθηκε κανείς να ρωτήσει τον απολογητή της βενεζουελάνικης σοσιαλδημοκρατίας: Μα καλά, αφού ο Μαδούρο, ως παράδειγμα αυτοθυσίας, αποφάσισε να θυσιαστεί και να παραδοθεί στους Αμερικανούς, υποτίθεται για να μη χυθεί αίμα, γιατί δεν ενημέρωνε και τις λίγες δεκάδες Βενεζουελάνους και τους Κουβανούς διεθνιστές που βρίσκονταν στον τελευταίο κρίκο της ασφάλειάς του, ώστε να μη σκοτωθούν;
Στη συνέχεια, σχετικά με τη συμφωνία με τις ΗΠΑ με την οποία τους παραδίδεται ο ορυκτός πλούτος της χώρας, το απογειώνει ακόμα περισσότερο. Ισχυρίζεται ότι είναι …διαπραγμάτευση για να «γυρίσει ο Μαδούρο», προσθέτει κυνικά ότι «έτσι γίνεται στις απαγωγές: Τα λύτρα καταβάλλονται, το μέλος της οικογένειας επιστρέφει και μετά οι λογαριασμοί διευθετούνται», για να κλείσει με τη φράση ότι «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού». Ο ρόλος της σοσιαλδημοκρατίας σε όλη την ιστορική της πορεία ήταν πάντα καταστροφικός. Αυτό επιβεβαιώνεται τραγικά και στη Βενεζουέλα…
Δ.Κ (αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη»)
Τι έχει γίνει γνωστό για τη συμφωνία
Δικαιώματα 100 ετών σε 17 πετρελαϊκά κοιτάσματα αποκτούν οι ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, ανακοίνωσε ο Λευκός Οίκος, στο πλαίσιο της συμφωνίας που επιτεύχθηκε με την κυβέρνηση της χώρας, μια εξέλιξη που αποτελεί μέρος της επέμβασης των ΗΠΑ στη χώρα και συνολικά των παρεμβάσεών τους στο «θέατρο» της Λατινικής Αμερικής, με γνώμονα τον ανταγωνισμό με την Κίνα για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Η υπηρεσιακή πρόεδρος της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης της Βενεζουέλας, Ντέλσι Ροντρίγκες, παραχώρησε δικαιώματα διάρκειας 100 ετών σε 17 πετρελαιοφόρα πεδία με αποδεδειγμένα αποθέματα 65 δισεκατομμυρίων βαρελιών, πολλά από τα οποία ανήκαν προηγουμένως σε ρωσικές ή κινεζικές εταιρείες, σύμφωνα με τα όσα έκανε γνωστά ο Λευκός Οίκος.
Ωστόσο, υπάρχουν αντιφάσεις σχετικά με τους όρους της συμφωνίας, μια εκ των οποίων είναι η διάρκειά της, καθώς η Ροντρίγκες μιλά για 25 χρόνια παραχώρησης, ενώ για 100 χρόνια λένε οι ΗΠΑ. Παρά τα λεγόμενα, όλα δείχνουν πως η συνεργασία Ουάσιγκτον – Καράκας ενισχύεται σταθερά, στο πλαίσιο του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που φουντώνει για τη γεωπολιτική επιρροή στην Κεντρική και Νότια Αμερική.
Στο πλαίσιο της συμφωνίας, οι ΗΠΑ δημιουργούν μια ιδιωτική κοινοπραξία με την εταιρεία «North American Blue Energy Partners» (NABEP), η οποία ανήκει στον Βενεζουελάνο επιχειρηματία, Αλεχάντρο Μπετανκούρ. Η NABEP είναι ήδη ο δεύτερος μεγαλύτερος διαχειριστής δραστηριοτήτων στη Βενεζουέλα, μετά τον ενεργειακό κολοσσό της «Chevron».
Όπως αποκάλυψε ο Λευκός Οίκος, πρακτικά το Γραφείο Στρατηγικού Κεφαλαίου του Πενταγώνου αποκτά ποσοστό ιδιοκτησίας 35% στην εταιρεία NABEP, ενώ θα διασφαλιστεί για τις ΗΠΑ το δικαίωμα αγοράς 20% της παραγωγής με βάση το κόστος, διαδικασία που θα συντονίζεται από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Η συμφωνία που υπογράφηκε από τον υπουργό Πολέμου των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ και τον υπουργό Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο, διασφαλίζει «την ενεργειακή μας κυριαρχία για τον επόμενο αιώνα».
Μάλιστα, στην ανακοίνωσή του, ο Λευκός Οίκος κάνει ξεκάθαρο τον λυσσαλέο ανταγωνισμό μεταξύ των αμερικανικών μονοπωλίων και των κινέζικων (αλλά και των ρώσικων), με τις ΗΠΑ να επιδιώκουν να υλοποιήσουν όσα είχαν θέσει το προηγούμενο διάστημα στη «Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας», που περιελάμβανε ένα αντίστοιχο δόγμα Μονρόε, για την κυριαρχία των ΗΠΑ στο «Δυτικό Ημισφαίριο».
«Η πλειονότητα των πρόσθετων πετρελαιοπηγών που θα τεθούν υπό τη διαχείριση της NABEP ελέγχονταν ή λειτουργούσαν προηγουμένως από ρωσικές και κινεζικές εταιρείες ή από διεφθαρμένους συνεργάτες των πρώην προέδρων Μαδούρο και Τσάβες», αναφέρει ο Λευκός Οίκος.
Θυμίζουμε ότι η Στρατηγική αυτή αποτέλεσε νωρίτερα φέτος και τον «οδικό χάρτη» των ΗΠΑ για την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Βενεζουέλα, ενώ συνεχίζει να αποτελεί «εγχειρίδιο» για τα αμερικανικά σχέδια που αφορούν την Κούβα.
Την εξέλιξη με τη συμφωνία με τις ΗΠΑ σχολιάζει στο κεντρικό άρθρο της η εφημερίδα του ΚΚ Βενεζουέλας, «Tribuna Popular», στο οποίο επισημαίνει ότι επιβεβαιώνεται πως «οι ΗΠΑ προσανατολίζουν την πολιτική τους με βάση το πώς θα διασφαλίσουν τα δικά τους ενεργειακά και οικονομικά συμφέροντα πάνω στους βενεζουελάνικους πόρους». Αναφέρει ακόμα χαρακτηριστικά: «Για άλλη μια φορά, τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι ο λεγόμενος αντιιμπεριαλισμός της ηγεσίας του PSUV (σ.σ. σοσιαλδημοκρατικού κυβερνώντος κόμματος) έχει περιοριστεί σε ρητορική που έχει σχεδιαστεί για να καλύψει μια πολιτική αυξανόμενης υποταγής. Ο κυρίαρχος λόγος καταρρέει μπροστά στις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν με την Ουάσιγκτον, ενώ η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων αντικαθίσταται από την επιδίωξη επενδύσεων και πολιτικής υποστήριξης από την ίδια τη δύναμη που βομβάρδισε τη χώρα. Οι Ροντρίγκες και Καμπέγιο έχουν γίνει έτσι οι φύλακες του Λευκού Οίκου, επιφορτισμένοι με την προστασία των συμφερόντων της Ουάσιγκτον εντός της Βενεζουέλας. Η διαφορά είναι ότι τώρα η επιτήρηση δεν πραγματοποιείται από ένα σκιώδες φυλάκιο, αλλά από το Παλάτι Μιραφλόρες (σ.σ. προεδρικό μέγαρο)».
