Το «βέλος» των εξελίξεων όχι μόνο στα πεδία των μαχών, αλλά και στην παγκόσμια οικονομία δείχνει ολόισια στην ένταση των ανταγωνισμών, τη γενίκευση του ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Αδιάψευστοι μάρτυρες κλιμάκωσης αποτελούν:
- Η γιγάντωση των κρατικών χρεών σε ΗΠΑ και ισχυρά καπιταλιστικά κράτη της ΕΕ, που αποτυπώνει την εκτόξευση των πολεμικών δαπανών και συνολικά της πολεμικής προετοιμασίας, συνδέεται με την τάση αλλαγής των συσχετισμών στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, τη σχετική υποχώρηση των ΗΠΑ και πολύ περισσότερο της ΕΕ στη διεθνή καπιταλιστική οικονομία.
- Ο εμπορικός και νομισματικός πόλεμος που εντείνεται, οι νέες κυρώσεις που ανακοινώνουν οι ΗΠΑ που εν ανάγκη «μπορούν να τινάξουν το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα στον αέρα» (κατά τον Αμερικανό υπουργό Οικονομικών), προκειμένου να στρατεύσουν εταίρους και συμμάχους στην πιο αποφασιστική αναμέτρηση με την Κίνα, να αποδυναμώσουν τις συμμαχίες της, να βάλουν εμπόδια στην οικονομία της που αντιμετωπίζει τις δικές της δυσκολίες και «προκλήσεις» ως αποτέλεσμα της πολεμικής προετοιμασίας και των αδιεξόδων του καπιταλιστικού συστήματος, ενώ Κινέζοι αξιωματούχοι προειδοποιούν για ανάλογη απάντηση.
- Η μάχη για τον έλεγχο της Ενέργειας, των κρίσιμων πρώτων υλών, των θαλάσσιων και άλλων διαύλων – αιτία και ταυτόχρονα στοιχείο της κλιμάκωσης του πολέμου – που έχει περάσει σε άλλη φάση με δεκάδες χτυπήματα σε δεξαμενόπλοια και υποδομές, αμφισβήτηση των συνθηκών που καθόριζαν μέχρι χτες την «ελεύθερη» ναυσιπλοΐα σε όλες τις βασικές θαλάσσιες διόδους, συμμαχίες για κρίσιμα ορυκτά και πρώτες ύλες που έχουν προμετωπίδα το «είστε μαζί μας ή εναντίον μας».
- Η ταυτόχρονη – και μεγαλύτερη του αναμενόμενου – επιβράδυνση των οικονομιών όλων των ιμπεριαλιστικών κέντρων, τα σημάδια μιας νέας διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης που πολλαπλασιάζονται, τα οποία αποτυπώνονται και στα «σκαμπανεβάσματα» τομέων όπου επενδύονται τεράστια κεφάλαια (π.χ. Τεχνητή Νοημοσύνη), κυνηγώντας το μέγιστο κέρδος και το προβάδισμα στη μάχη για την πρωτοκαθεδρία. Αλλά και τα σχετικά μικρότερα περιθώρια που έχουν τα αστικά κράτη και οι ιμπεριαλιστικές ενώσεις για τη διαχείριση των συνεπειών μιας νέας κρίσης ως αποτέλεσμα και των μέτρων διαχείρισης που επιστρατεύτηκαν στις προηγούμενες (π.χ. κρατικές εγγυήσεις για την κρίση του 2008, επεκτατικά μέτρα στην πανδημία κ.ο.κ.). Μέτρα που όπως επιβεβαιώνεται ξανά σήμερα απλά «κλώτσησαν» το τενεκεδάκι λίγο παρακάτω, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την εκδήλωση μιας ακόμα πιο βαθιάς και σφοδρότερης κρίσης, ακριβώς επειδή δεν μπορούν να λύσουν το βασικό πρόβλημα που βρίσκεται στην «φύση» του καπιταλισμού.
- Ο «πολεμικός βρυχηθμός» της παραγωγής, η πολεμική οικονομία που αγκαλιάζει όλα τα πεδία και δείχνει τα δόντια της στους εργαζόμενους σε κάθε χώρα με περικοπές, απολύσεις και ανεργία, 13ωρα και δουλειά λάστιχο, επίθεση στα ασφαλιστικά ταμεία και τις αποταμιεύσεις των λαϊκών στρωμάτων για να κατευθυνθούν στην πολεμική παραγωγή, ένταση της φοροληστείας, όλα «βορά» στην κιμαδομηχανή του πολέμου.
Ολα αυτά αποτελούν το «σίγουρο έδαφος» της κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Δείχνουν και τις αιτίες ενός νέου γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου που βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ, αιτίες που βρίσκονται στην ίδια την καρδιά του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος. Γι’ αυτό άλλωστε δεν ξορκίζονται ούτε με προσωρινές συμφωνίες οι οποίες παραβιάζονται την επόμενη στιγμή, ούτε με δήθεν ειρηνόφιλες εκκλήσεις επιστροφής σε ένα διεθνές δίκαιο που αποτύπωνε τους χτεσινούς συσχετισμούς δύναμης ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές. Δείχνουν όλα αυτά ότι κανένα σινικό τείχος δεν χωρίζει την «ειρηνική» από την «πολεμική» περίοδο του καπιταλισμού, ότι ο καπιταλισμός είναι πόλεμος όλων με όλους, μάχη για το μέγιστο κέρδος χωρίς έλεος, ανταγωνισμοί που δεν σβήνουν για τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών, για «θέσεις ισχύος» και προβάδισμα στο κυνήγι του κέρδους, ανοιχτοί «λογαριασμοί» και χρέη που «ξεπληρώνονται» μόνο με νέες κρίσεις και πολέμους.
Ο καθένας καταλαβαίνει πόση αξία μπορεί να δίνει κανείς μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο στα όσα διακινούν κυβέρνηση και αστικά επιτελεία περί «θωρακισμένης οικονομίας», για το ότι αυτή μπορεί να περάσει τη θάλασσα «άβρεχτη», κι ακόμα περισσότερο «άβρεχτα» να περάσουν τόσο τα κέρδη όσο και οι ανάγκες του λαού. Το «έργο» το έχει δει και θα το ξαναδεί ο λαός, τα προσχήματα μιας νέας επίθεσης σε βάρος του είναι από καιρό έτοιμα κι έχουν ήδη επιστρατευτεί:
- Για τις «εξωγενείς κρίσεις που υπερβαίνουν τις δυνάμεις μας», την ώρα που η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα αποτελούν «μέρος του προβλήματος» των κρίσεων που φορτώνουν στις πλάτες του λαού υλοποιώντας τους στρατηγικούς στόχους του κεφαλαίου, με την πολιτική της εμπλοκής και συνολικά την πολιτική στήριξης των κερδών των ομίλων, όπως π.χ. με τη διαχρονική στρατηγική «απελευθέρωσης» της Ενέργειας.
- Για τις «θυσίες που έγιναν και δεν πρέπει να διακινδυνεύσουμε». Δεδομένες δηλαδή οι παλιές και νέες θυσίες του λαού για να μην χαθούν τα «κεκτημένα» και τα κέρδη των προηγούμενων θυσιών στις οποίες υποχρεώθηκε ο λαός είτε με τη βία, είτε με την εξαπάτηση της αστικής εξουσίας και των κυβερνήσεών της κάθε εκδοχής για να κερδίζουν πάλι μια χούφτα παράσιτα. Δεδομένο ότι και στην καπιταλιστική κρίση της περασμένης δεκαετίας και στην καπιταλιστική ανάπτυξη των τελευταίων χρόνων ο λαός «κερδίζει» τα ίδια: Περισσότερη εκμετάλλευση, νέα πλήγματα στο εισόδημά του, χτύπημα στις ανάγκες του με την ικανοποίησή του να «αναβάλλεται» για «κάποια στιγμή» στο μακρινό μέλλον. Μέχρι τότε μπορεί να συνεχίσει να βλέπει την απόσταση ανάμεσα στην ικανοποίηση των αναγκών του και τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα αυτές να ικανοποιηθούν, να μεγαλώνει διαρκώς.
- Για τις «ευκαιρίες που γεννάνε οι κρίσεις» και τη δυνατότητα αυτές να μοιραστούν δίκαια. «Ζαριές» κέρδους των καπιταλιστών με «μάρκες» το αίμα των ναυτεργατών, τους νεκρούς και σακατεμένους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς – κρεματόρια, τα «7 στα 7» και την εντατικοποίηση των εργαζομένων στη βιομηχανία, τις νέες θυσίες για το σύνολο των λαϊκών στρωμάτων, τους πολύ μεγάλους κινδύνους από τις συμμαχίες της αστικής τάξης και τη συμμετοχή στον πόλεμο.
Ολα αυτά ακριβώς είναι η «σταθερότητα που διακυβεύεται» και για την οποία τα αστικά κόμματα ζητάνε από τον λαό να κρατήσει την ανάσα του. Ολα αυτά, και μαζί τα συμφέροντα της αστικής τάξης, η ανάγκη θωράκισης της κερδοφορίας της που σπάει κάθε ρεκόρ, οι ευκαιρίες αναβάθμισης της θέσης της στην περιοχή οριοθετούν και δίνουν τον τόνο:
- Στις «κοστολογημένες» με τη μεζούρα του κεφαλαίου εξαγγελίες που θα ακουστούν ξανά σε λίγες μέρες από το βήμα της ΔΕΘ, τόσο από τον πρωθυπουργό, όσο και από τους υπόλοιπους της βολικής αντιπολίτευσης, με πρώτη τη σοσιαλδημοκρατία. «Ενα το κρατούμενο» για όλους, τα εκατοντάδες αντιλαϊκά προαπαιτούμενα του προηγούμενου και των επόμενων υπερμνημονίων, η «δημοσιονομική πειθαρχία», τα ματωμένα πλεονάσματα, η «κοστολόγηση» των λαϊκών αναγκών για να εξασφαλίζονται οι «ρήτρες εξαίρεσης» για τις πολεμικές δαπάνες, τα μέτρα στήριξης του κεφαλαίου που ντύνονται από πάνω και με τον μανδύα των «φιλολαϊκών παρεμβάσεων», με το κάλπικο αφήγημα της καπιταλιστικής ανάπτυξης «για όλους».
- Στα «οράματα» της «ισχυρής και αυτοδύναμης Ελλάδας του 2030», στις διακηρύξεις περί «νέου παραγωγικού μοντέλου», που όπως και όλα τα προηγούμενα «μοντέλα» (δεν μπορεί παρά να) καθορίζεται από τους στρατηγικούς στόχους της αστικής τάξης για «Ελλάδα κόμβο» Ενέργειας και εμπορευμάτων, περνάει μέσα και από τη μεγαλύτερη εμπλοκή στον πόλεμο που αποτελεί κυριολεκτικά «τρόπο ύπαρξης» για την αστική τάξη και τα κέρδη της, τροφοδοτεί τις μεγαλοστομίες περί «παράστασης ισχύος» που πρέπει να δίνει κάθε κυβέρνηση με διακομματική συναίνεση από τα Βαλκάνια έως τη Μ. Ανατολή, με ανυπολόγιστους κινδύνους για τον λαό.
- Στις κάλπικες διακηρύξεις περί «ρεαλιστικών ρήξεων» και «φιλολαϊκών λύσεων» εντός των τειχών του καπιταλιστικού συστήματος, «μικρών νικών και κατακτήσεων» «παρηγοριά στον άρρωστο» και «τυράκι» για τις μεγάλες ήττες που θα συνεχίζει να μετράει ο λαός για να κερδίζει το κεφάλαιο, «επανάκτησης των δημοσίων αγαθών» από το εχθρικό για τον λαό κράτος του κεφαλαίου, χωρίς την ανατροπή του και την «επανάκτηση» των μέσων παραγωγής από τους εργαζόμενους. Χρεοκοπημένες σοσιαλδημοκρατικές «αυταπάτες» και κάλπικες προσδοκίες με στόχο να ενσωματωθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια, να συντονίσει ο λαός το βήμα στο πολεμικό ταμπούρλο που θα δίνει τον ρυθμό, να εξασφαλιστεί η σταθερότητα του συστήματος σε συνθήκες που οι εξελίξεις θα διευρύνουν τις ρωγμές, τις δυσκολίες και αντιφάσεις του καπιταλιστικού συστήματος, τη δυνατότητα η λαϊκή δυσαρέσκεια να βγει ορμητικά στο προσκήνιο, να γίνει συνολική αμφισβήτηση του σάπιου συστήματος.
Αυτόν τον δρόμο δηλαδή που αποτελεί και τη μοναδική διέξοδο για την εργατική τάξη και τον λαό σ’ αυτόν τον κόσμο που φλέγεται απ’ τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, σε μια οικονομία και κοινωνία που μυρίζει από παντού πόλεμο, κρίσεις, νέες θυσίες.
Γιατί για να σταματήσουν ο λαός και οι επόμενες γενιές να πληρώνουν τα χρέη και τα «σπασμένα» των καπιταλιστών, η λύση δεν είναι να τα πληρώνει …προκαταβολικά ώστε το κεφάλαιο να μπορεί να φορτώσει και νέα δάνεια στις πλάτες του, αλλά να αρνηθεί να ματώνει διαρκώς για τα «δανεικά κι αγύριστα» των εκμεταλλευτών του, να βαδίσει τον δρόμο της ανατροπής για να πετάξει μια και καλή τους καπιταλιστές και το αστικό κράτος από τον σβέρκο του.
Για να μοιράσει δίκαια τον πλούτο που ο ίδιος παράγει, η λύση για τον λαό δεν είναι να παράγει πιο πολλά για τους καπιταλιστές, να ψάχνει μάταια τα μπόσικα στη «μηχανή» που παράγει ανισότητες – την καπιταλιστική παραγωγή με σκοπό το κέρδος – να βρει ένα «αδέκαστο», «ακριβοδίκαιο» και «αδιάφθορο» άδικο και διεφθαρμένο σύστημα και αστικό κράτος, αλλά να πάρει το «μαχαίρι και το καρπούζι» στα δικά του χέρια, να «σπάσει» τη μηχανή αυτή, στη θέση της να βάλει την κοινωνία και την οικονομία όπου το κίνητρο της παραγωγής θα είναι η κάλυψη των δικών του αναγκών, τις νέες σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, τον εργατικό έλεγχο, που θα απογειώσουν τις παραγωγικές δυνατότητες.
Για να σπάσει τον φαύλο κύκλο των κρίσεων και των πολέμων η λύση δεν είναι να χωθεί ακόμα πιο βαθιά στους πολέμους των καπιταλιστών, δεν είναι οι συμμαχίες – «νήματα» που τον δένουν ακόμα πιο σφιχτά στον πόλεμο, αλλά να κάνει πράξη το σύνθημα «Καμία θυσία για τους πολέμους και τα κέρδη των καπιταλιστών», να παλέψει για τις δικές του ανάγκες, να συμπορευτεί με το ΚΚΕ για να ξεριζώσει την αιτία των πολέμων, το σύστημα του κέρδους και των πολέμων, στη θέση τους να βάλει την κοινωνία της ειρήνης, της φιλίας των λαών, των αμοιβαία επωφελών σχέσεων, τον σοσιαλισμό.
- Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τον «Ριζοσπάστη» του Σαββατοκύριακου 29-30/8
