Κούβα: Ο απάνθρωπος αποκλεισμός έχει επικίνδυνες συνέπειες

Τεράστια είναι τα προβλήματα που δημιουργεί σε περισσότερους από 3.000 νεφροπαθείς της Κούβας η απάνθρωπη πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης που έχει επιβάλει τον πλήρη αποκλεισμό στην προμήθεια καυσίμων. Στο νησί της Επανάστασης υπάρχουν 57 κέντρα για αιμοκάθαρση και η εφημερίδα «Γκράνμα» χτες φιλοξενούσε ένα συνταρακτικό ρεπορτάζ όπου υγειονομικοί του Ινστιτούτου Νεφρολογίας Δρ. Αμπελάρντο Μπουκ Λόπεζ στην Αβάνα περιγράφουν τον σκληρό αγώνα που δίνουν το τελευταίο διάστημα, μετά τα νέα απάνθρωπα μέτρα, για να πραγματοποιείται η αιμοκάθαρση που απαιτεί συνεχή παροχή ρεύματος. «Εδώ μιλάμε για ζωές, γιατί να απειλούνται;», είναι το εύλογο ερώτημα που επαναλαμβάνεται συχνά.Ο Χούλιο Μπρίτο, επικεφαλής της υπηρεσίας αιμοκάθαρσης στο Ινστιτούτο, σημειώνει ότι «για να επιτευχθεί η σωστή λειτουργία της υπηρεσίας, πρέπει να θεωρείται ως σύστημα, επειδή περιλαμβάνει τη μεταφορά, την περίθαλψη, δεν είναι μόνο η θεραπεία αιμοκάθαρσης, αλλά και τα φάρμακα και τα εφόδια και την ψυχολογική υποστήριξη. Η φαινομενικά απλή διαδικασία της μεταφοράς των ασθενών όπως γίνεται έως τώρα, καθώς και η μετακίνηση ιατρικών εφοδίων και προσωπικού, παρεμποδίζονται στην Κούβα από τις ελλείψεις καυσίμων. Αυτό συμβαίνει με τον αποκλεισμό των ΗΠΑ και την προσπάθειά του να προκαλέσει την ασφυξία ενός ολόκληρου λαού».Η Γιαμιλέ Γκαρσία Βιγιάρ, διευθύντρια του Ινστιτούτου, που βλέπει με αγωνία τα προβλήματα του τελευταίου διαστήματος, λέει: «Είχαμε περιόδους βλαβών στο σύστημα επεξεργασίας νερού, οι οποίες οδηγούσαν σε καθυστερήσεις στην έναρξη της αιμοκάθαρσης, ωστόσο το πρόγραμμα δεν έχει σταματήσει σε κανένα σημείο. Παρόλο που βιώνουμε εντάσεις, η διαθεσιμότητα των πόρων είναι πάντα εγγυημένη εγκαίρως».Και προσθέτει με πίκρα: «Όλες οι ασθένειες έχουν μια ψυχολογική συνιστώσα και η βεβαιότητα ότι η θεραπεία είναι εγγυημένη παρέχει ένα ορισμένο αίσθημα ευεξίας και αυτοπεποίθησης. Όταν υπάρχουν απειλές, ειδικά με αυτόν τον τρόπο, που είναι πραγματικές και χειροπιαστές, ο ασθενής αισθάνεται φόβο. Αυτό βιώνουμε. Υπάρχει ο φόβος ότι δεν θα υπάρξει συνέχεια στη θεραπεία, παρόλο που γνωρίζουμε την πολιτική βούληση που αναπτύσσεται, τη δέσμευση του προσωπικού».(Αναδημοσίευση από τον Ριζοσπάστη 11 Μάρτη 2026)